dM3, de Belgische levensgenietblogger :-)

Wereldreis

2011-10-15T20:59:00.001+02:00

De kogel is door de kerk, binnen twee weken vertrek ik op een onbezonnen wereldreis. Voorbereid met de juiste vaccins en een volle rugzak, vlieg ik op 27 oktober richting Managua. Graham zal eveneens meereizen. Je kan het avontuur volgen via http://dg.strobot.com.

Auf wiederschnitzel!

De hoekman

2011-09-11T20:44:00.000+02:00

Eindelijk zouden we eens opgewacht worden op een luchthaven door zo'n mannetje met een bordje. Edoch, die oelewapper kwam natuurlijk te laat, zodat wij eerder naar hem zochten dan andersom. Niet getreurd, want het mannetje leende ons een auto uit, en dat bleek het startschot van een prachtige reis doorheen het rustieke Hongarije.
Het was genieten van de stilte en het niets. Rustgevend ook, zoals in de termen ergens in het verre noorden van Hongarije - of de kleine bergtrein die we in de verkeerde richting namen.
Dit begin was het tegenovergestelde van het vervolg enkele dagen later, toen we genoten van de drank en de muziek op het Sziget Festival in Boedapest. Het voelde na die vierde keer een beetje als thuiskomen, daar waar het communisme nog voelbaar is in de schaduw van haar bombastische gebouwen. De stad flirtte met me, wilde me bij haar houden. Maar zo ook Brussel, de stad waar ik daarnet nog scharrelde langsheen de kraampjes op de rommelmarkt van Sint Gillis. Waar een familie dikkerds kinderkleren verkocht van een tijd toen ze merkelijk magerder moesten zijn geweest. Ernaast vier Marokkanen, die hun oude nintendocassetjes aan de man trachtten te schreeuwen. Smoothie om af te sluiten.

Twee uur later zit ik op het Bloemenhofplein bij de fontein met Don Corleone. Ik groet de hoekman, ik denk dat hij Jef noemt. Hij is een oude knar die vastgegroeid zit in zijn kostuum vol medailles en de venstertredes voor zijn huis. Zijn handen zijn vies, zoals altijd, maar ik schud hem de hand met plezier.Ik zie hem zowat altijd en overal, als ware hij een engel die over mij zou waken. Daarom maak ik vaak een praatje met deze wijze. Daarbij waarschuwt hij zoals elke keer voor crapuul en dieven. Als ik hem moet geloven, wordt hij elke dag overvallen. Wanneer de valavond aanbreekt, keer ik huiswaarts, een portie oudemannenklap wijzer.

Chez les Carolos

2011-06-30T01:27:00.002+02:00

Dit weekend besloot ik erop uit te trekken richting Zuiderburen. Thomas, een wel-geëduceerde Waalse vriend die ik voor het eerst onmoette op de trein naar Leuven, nodigde mij uit om onder zijn hoede de woesternij van Charleroi te bezichtigen. Hoewel het miezerige vooravondbriesje niet veel goeds voorspelde, bleek het de voorbode van een gezellige avond in een van de buitenwijken van de Carolos. De sfeer op het Matnoir-festival steeg ten top en de muziek van Les fils de l’autre trok me bij mijn eerste grijze haren. Rond mij huppelde een flamboyant gezelschap van Walen die allen olijk meezongen. Ik werd voorgesteld aan tientallen vrienden, waardoor ik vermoedde dat ik toch op een of andere manier een soort van unicum was.

Daags nadien werd ik door de gastheer uitgenodigd voor een toer rond Charleroi. Het was geweldig in die zin dat het rustig was, en natuurlijk. Zo groen, zo fris, en toch zonnig. Grootse huizen met enorme tuinen en blauwe zwembaden, fijne persoonlijkheden en witte wijn. Zoals het zou moeten zijn; abdijen, ruïnes, fijn onthaald, en lokale mensen werden me voorgesteld, tot de politieman van Charleroi, die toegaf dat hij bij vrienden al eens de passagiers liet blazen, toe.

Veel gelach, vriendschap, en water: aan de plaatselijke sluis gekomen, besloot ik het heft in eigen handen te nemen en de sluis aan de Abdij van Aulne met blote handen open te draaien. De economie draaide de met bloemen versierde voorbijvarende woonboot vast en zeker even beter dankzij mijn symbolische gebaar. Na een korte screening door één korte vraag; ‘NVA of geen NVA?’ werd ik joviaal onthaald door de familie en zowaar getrakteerd op een frisse Kriek.

Charleroi was top en het proefde naar meer.

Don Corleone

2011-05-25T01:03:00.001+02:00

Het was een weekend vol verwarring en heerlijkheid; aldus een typisch weekend in het leven der genietende Brusselaars. Terwijl de zon de laatste open plekken tussen de wolken opzocht, dwaalde ik rond tussen de gays, lesbiennes en andere heteroverdwaalden. Ik liet me leiden door muziek, een dame en een fles schuimwijn. Ik lachte me vervolgens breuk bij de lokale pizzaman, enkel in staat om 'een pizza met champignons' te bestellen. De enkele euro's die we te kort schoten, werden met een wimpelend gebaar uit de rekening geschrapt. Twee dagen later vertelde de oude man mij dat ik hem had gepresenteerd als de Don Corleone uit de buurt. "Si tu as des problèmes, tu viens chez moi. Je me souviens ce que tu m'as raconté, copain", schouderklopte hij me. Een week later, op een zonnige zaterdagnamiddag, speelden we een partij schaak. Ik verloor met glans, maar de band met Don Corleone kan nooit meer stuk.

Woltrui-knapen

2011-03-01T16:25:00.000+01:00

Het is geen uitzondering dat ik bij het huiswaarts keren doorheen de grote ruiten der walvis, een café op het vale verlengde van de Dansaert, woltrui-knapen langsheen de vroege drinkers in de Walvis zie rennen. Duidelijk ingeduffeld door klassiek-dure kleren, maar de mantel der liefde is niet direct te bespeuren. Terwijl mama – van papa is al lang geen spoor meer – geriefelijk met de tafelbuurvrouw aan het keuvelen is of op de mac aan het sociaal wezen is, trekt de jongen aardig zijn plan in de veel te krappe ruimte waar hij eigenlijk niet hoeft te zijn. In deze flits die niet langer duurt dan de vijf seconden die ik nodig heb om de hoek om te draaien, bedenk ik dat terwijl ik me op die leeftijd te goed deed aan lego technics, deze jongeheer op diezelfde guitige leeftijd vast de hele cafékaart vanbuiten kent. Ieder zijn prioriteiten, denk ik dan maar. Mijn gedachten dwalen af naar de immense Lego-stad die ik toentertijd op poten had gezet. Een paar stappen verder kom ik langs een callcentrum, zo lijkt het. Hier heerst een geval van weemoed dat wij ons niet voor mogelijk achten. De gevormde rijen dijen uit tot op de straatrand en het theehuis een paar meter verder. Het geroezemoes en de muziek van het Vlaamse café en het volk van achter de ruiten, als waren het bijna etalagepoppen of prostituees met deftige kleren en wollen sjaals, contrasteert sterk met het halvelings en haastig op straat geïnstalleerd theehuis verderop. Van burenruzie is geen sprake, daarvoor maken ze beiden iets te veel lawaai. Ik laat het hele circus aan me voorbijgaan en bestel op de volgende hoek een stevige Dürüm, frites à part, mèt crudités.

Café

2011-02-20T01:31:00.001+01:00

Het gedruis om me heen
drukt
mijn gedachten weg van hier
naar plaatsen waar ik
tabula rasa
mag zijn.
De constante roes duwt de moraal
beneden de grens van gelukkigheid.
Soms kan een eenzaam moment
best wel heerlijk
proeven.
Schiet nu niet met scherp
maar pleister de wonde
met de zalf der liefde
En doe het snel
want ik vervaag
eenzaam
maar met smaak.

Open brief aan de politiek.

2011-01-30T22:15:00.000+01:00

Beste politieker,

Ik draai al 27 jaar relatief stilzwijgend mee in ons land. Ik studeerde, ik werk, ik betaal belastingen, ik ga stemmen. Daarna verwacht ik een soort feedback, laten we het voor de gemakkelijkheid ‘beleid’ noemen, dat problemen oplost en ervoor zorgt dat het geheel wat beter draait. Na de verkiezingen vorig jaar slaagde u er nog steeds niet in om een regering te vormen. En op het terrein merk ik dat er helaas weinig actie is om er tot eentje te komen. Ik betaal echter nog steeds met plezier mijn belastingen, dus nu sta ik hier dan even aan de virtuele klaagmuur, want ik heb er eigenlijk recht op. Want u werkt voor mij, aangezien ik u betaal.

Niemand lijkt te beseffen dat jullie getreuzel ons land en haar bewoners schade toebrengt. Dat is eveneens de boodschap van de mensen op de Shame betoging, dat is de boodschap van de mensen die virtueel kamperen op Camping 16.

Als jullie er niet uitraken over de manier hoe mijn belastingsgeld zal moeten verdeeld worden, wel, verdeel het dan zoals het was, vorm een regering en doe het met de middelen die ik u geef.

Ik heb niet gevraagd voor een staatshervorming. Die hele problematiek is mijn inziens een probleem dat vergelijkbaar is met een nieuwe vuurtoren in een vissersdorp. De vissers zouden er alle baat bij hebben om een dergelijke vuurtoren te krijgen. De vissers willen echter niet alleen voor de kosten opdraaien, want dat zou hen iets te duur uitvallen. Daarom beslist de raad van het vissersdorp om met zijn allen, ook de niet-vissers, te investeren in deze toren. De schippers kunnen nu langer uitvaren, kunnen meer vis vangen en het dorp profiteert ten volle mee: er is meer handel, meer voedsel en er gebeuren minderen ongevallen met de schepen. Wat je samen doet, doe je beter. Dat was ook de conclusie van de documentaire ‘Plan B’. Dat is eigenlijk de conclusie van mensen met verstand van zaken.

Ik stel voor om er een soort groepswerkje te maken, dat we voor de gemakkelijkheid werknaam ‘België’ geven. Daarbij komen we tot de oplossing om zoveel mogelijk samen te doen, in plaats van alles nog meer onder te verdelen. U vormt een regering, schuift de staatshervorming aan de kant en u concentreert zich ten volle op de taak waarvoor ik u betaal, met name een beleid van een prachtig land met ontelbare troeven. Ik stel voor dat we even stoppen met alles te verknippen. Dat we de bureaus naast elkaar schuiven en andersmans taal leren. Want wie verdeelt, heerst, maar beheerst niet meer.

Veel succes,
Mijn beste groeten,

Dimitri

Visjes

2011-01-05T00:32:00.002+01:00

Tegenwoordig ben ik nogal fan van virtuele vissen. Zo bekijk ik die bokaalbeesten graag op de telefoon en heb ik onlangs nog een retro-aquarium als screensaver op mijn thuiscomputer geïnstalleerd. Vrienden kijken altijd raar op als ik hen vertel dat ik een vis heb bijgekocht op mijn telefoon. Nou ja, ik kijk daar graag naar. Eens voor het slapengaan, om 's avonds even kalm te worden. De telefoon ernaast en ne keer tegen het raampje tokken voor wat interactie. Om daarna eens te filosoferen hoe zalig dat wel niet zou zijn, een geheugen van slechts vier seconden. Om dan even later te beseffen dat 't mijne niet zoveel beter is - al hoop ik dat het meer is dan het interne geheugen van de telefoon zelf. Vroeger was zo'n visbelevenis nog allemaal écht, en toen stonk dat, ging dat dood, moest ge dat water nog vervangen ook.
Het doet me terug denken aan vroeger, toen ik bijvoorbeeld als eens een goudvisje won, na een loopwedstrijd bijvoorbeeld. Dan was dat nogal een miserie, met een plastieken zakje en al. En oh nee, we hebben geen viseten. Of ook: oei, de vis zit precies niet meer in de aquarium. Ik vermoedde soms ook dat mijn moeder de goudvis soms verschijfde in zalmmootjes. En de vis van de zus die dan de mijne opat (of andersom, soms moeilijk te bepalen). Idem met kikkervisjes. Kikkers die de visjes opaten, maar veelal (en veeleer) andersom. Nog moeilijker te bepalen wiens visjes andermans visjes opaten. Drama ten jaren negentienhonderd negentig. Leve nu, leve 2011!

2010, a GOODYEAR

2010-12-31T16:58:00.000+01:00

Laatstleden kocht ik mezelf een aardig nieuw kerstcadeautje. Zo'n telefoon waar de telefoonfunctie niet direct te vinden is, met veel toeters en bellen in de vorm van twee camera's, een kompas, gps en een haarscherp scherm met veel vingerafdrukken. Het technologische hoogtepunt van een jaar dat gerust de stempel GOODYEAR mag dragen, met expedities links en rechts.

Het jaar begon mooi, met een prachtig nieuwjaarsfeest in Berlijn. Ik bezocht verschillende steden: een weekje Londen, een verlengd weekend Ierland, een bezoek aan de vrienden in 's-Hertogensch en citytrips naar Milaan en Parijs. Maar ook iets verder: de twee weken Polen - met kampeerwagen zeker niet te vergeten. Hoogtepunt was letterlijk een nachtelijke klimpartij op de bunker van 'Adi' Hitler. De mid(werk)week Lissabon was ook niet mis. Maar crème de la crème was zonder twijfel, voor de derde keer op rij, het Sziget festival in Boedapest met el Stiño. De camera overleefde het helaas niet, ik net wel.

Tijdens de weekends hielden we het sportief, met bijvoorbeeld een paintbal namiddag, het Sunparks weekend, uitstap naar Spa Francorchamps, of gingen we skiën in de Ardennen en in Peer. Af en toe werd het een feestweekend: Ockxfest, Fuse on the Beach, Couleur Café,... Het feestelijk weerzien met München was ook niet mis. Of de feestjes op het appartement: de Blacklight night en Global Warming. Gelukkig mag er met het werk ook wat gesport worden; opeens waren we scout in Zuid-Frankrijk. De eigen fysiek werd wat bijgeschaafd door eindeloze loopsessies en gesquash. Met een mooie 1:37 op de 20km van Brussel als sportief hoogtepunt. Jammer genoeg kon ik niet achter de dieven lopen die ons appartement bezochten.

Dankzij verschillende gigs met Gehörschade Kollektiv stond ik te draaien op verschillende feestjes (Albatros, Lady Vodka party, sinterklaasfeest Girls Geek Dinner als zwarte piet). Op een feestje in Antwerpen kreeg ik een kopstoot te verwerken. Gelukkig niet enkel kommer en (neus)kwel, we kwamen opeens ook terecht in Salamanca voor een heus trouwfeest. Het Kollektiv kreeg dus ook de kans om Madrid te bezoeken. En tussen al dat ge-heen-en-weer door richtte ik samen met Herr Spinks ook nog Shadapp op.

Dang, het was een goed jaar!

GOODYEAR is not only a tire & rubber brand, it also summarizes the entire 2010 thanks to you!

Naargelang

2010-10-14T00:43:00.003+02:00

Het is geen evidentie om elke dag het warme nest te verlaten om daarna holderdebolder naar het werk te gaan. Bij momenten ligt de motivatie nog diepgeworteld in dromenland terwijl de wekker even verderop al luidkeels aan het kraaien is. Maar het moet, toch, niet zoals in Leuven; daar kon je al eens blijven liggen, naargelang. En zo gaat dat gevecht 's morgens 5 dagen op 7.
In het weekend is het echter grote vakantie. Menig werkman draait de knop dan om, draait het vat open en de feestmuziek aan. Het weekend is een wekelijkse vakantie waar naar uitgekeken mag worden. Het ideale moment om bij te slapen en de stad wat te verkennen, verder dan dat de wijk lang is. Een van de weinige momenten dat je nog een winkel kan vinden die open is, het moment om proviand in te slaan of een of ander iets te gaan bekijken - het hoeven niet altijd serie'tjes te zijn. Op die zonnige buitenmomenten gaan de werklozen werken. In feite gaan ze simpelweg winkelen bij de mensen die op dat moment van het vrije leven genieten na een vermoeidende werkweek. Ook al is de deur op slot, ze zijn toch zo gastvrij om zichzelf even binnen te laten. Ook op ons appartement kwamen deze schimmen uitgebreid winkelen.
Aan deze bezoekers de volgende boodschap: kunnen jullie volgende keer ook even betalen bij het passeren langs de voordeur? Alvast bedankt.

33er

2010-08-20T00:24:00.004+02:00

Het moest er eens van komen: een ontmoeting met een 33er. Neen, geen wandelende pint van 33cl, en neen, geen schoon geval van 33. Een 33er is iets bijzonders.

Als werkman ben ik helaas verplicht mij te onderwerpen aan een stramien dat al eens zingend 9-to-5 wordt genoemd. Bij mij is dat eerder 9.30-to-6.30, maar dat terzijde. Om optimaal gebruik te maken van het concept tijd, tracht ik mij dan ook zo snel mogelijk te verplaatsen. Dat doe ik door steevast dagelijks gebruik te maken van de talrijke stadsfietsen die in Brussel voorhanden - zeg maar, voorvoeten - zijn. Het concept is eenvoudig: men neme een fiets aan een fietsstation, kieze een fietsnummer en rijde naar het gewenste eindstation. Aldaar aangekomen kiest men een paaltje en bevestigt zijn fiets. Een eenvoudige oefening die ook nog eens gezond is als men fijnzinnig rond de fijne roetpartikels heen rijdt.

En zo kwam ik dus een 33er tegen. Ik voelde 'm aankomen: een man rijdt naar zo'n station en parkeert resoluut op plaats 3. Een gesprek dringt zich op. En jawel, mijn gevoel is raak: de man prefereert steeds de derde plaats. Ik ook!, zeg ik. Het gesprek schiet naar een hoogtepunt. De man probeert, net als mij, steeds de fiets te nemen vanaf plaats 3 en vervolgens te fietsen naar een andere plaats 3. Een lotgenoot! Je moet weten dat zo'n 33er mijn dag écht goed maakt. Een halve 33er is ook al goed, maar een échte 33er... da's al wat zeldzamer. We lachen; drieëndertigers kom je niet elke dag tegen. We schudden elkaar de hand en stappen elk weer onze eigen richting uit.

dM3

Kinderen in Brussel

2010-07-24T22:39:00.003+02:00

Ik observeer. De Aziatische vrouw aan metrostation Beurs moet dringend moederlessen krijgen. Ze beweegt haar babywagen zo snel heen en weer dat de kleine aziaat-primaat waarschijnlijk spoedig een volgende kots-ervaring zal meemaken. Ik neem wat afstand uit veiligheidsoverwegingen. Het concept 'in slaap wiegelen' faalt hier faliekant. Dat maakt de kleine bewust mee. Elke keer het wieltje omslaat, schopt het geelwijf nog eens tegen de buggy. Het kleintje wordt er niet meer slaperig van. Dat kind krijgt later vast en zeker groeistoornissen, en niet alleen omdat het Aziatisch is. Ik kan la mama beter doorverwijzen naar de coole papa die ik heb leren kennen op de nationale feestdag. Die dude zei tegen z'n kleine patat dat hij gerust die meneer naast hem een beetje mocht wegduwen - tegen mij "omdat die andere kerel toch echt geen respect kon tonen". Gelijk had ie! Die zwarte met z'n tent-suit kon evengoed ergens anders camping spelen en het zicht van de kleine bemoeilijken. Vorig weekend kwam ik toevallig nog een collega tegen die op zijn klein nichtje aan het passen was. Een hip kind! Zo hebben we het meisje een paar keer in de lucht gekatapulteerd. We speelden ook verstoppertje en ik verschuilde mij achter een standbeeld om met haar te praten. Hipheid alom dus!
Tot zover: kids in Brussel. Misschien moet ik er zelf maar eens wat maken.

De winkelairco's

2010-07-02T20:06:00.004+02:00

De toeters schallen in het warme Brussel; we profiteren hier van iedere overwinning. Deze keer is het de tijd aan de Hollanders. De oranje vuvuzela's worden hier en daar vervangen door enthousiast getoeter van wagens die uitpuilen van feestvreugde. Langs de kant liggen al een paar rode koppen uitgeteld te knikkebollen - ze missen het wilde samba-feestje op Sint-Géry. Aan de Brazilianen merk ik totaal geen ontgoocheling. Dat de Hollanders victorie hebben behaald, kan moeilijk ontweken worden. Een veertiger op de fiets wordt door twee oranjedames gestopt en zijn wangen worden vrijwillig in Nederlandse driekleur geverfd. De lippenstiftkus achteraf zal thuis moeilijk uit te leggen zijn aan vrouwlief. Ik geef m'n ogen de kost - de stad heeft veel te bieden dezer dagen. Hoewel ik me verkoel achter zwartgetinte zonnebrilglazen dreigt er toch een laagje vocht op m'n voorhoofd. Het laagje wordt steeds net op tijd weggedampt door een verkwikkend briesje. Het is warm. Iets verder beëindigt de meute de tweede dag van de solden - op straat staan al de dozen karton als laatste getuigen van de leeggezogen winkels. Het is dé moment om een verkoopster aan de winkelhaak te slaan. Ik heb m'n koopjes alvast de eerste dag afgehandeld. De straat snakt naar verkoeling. Ik ook, en koop me een krat fruitsap en een zak appelsienen. De winkelairco's blazen hun laatste hitte op de klinkers buiten, die hun laatste deel van de massa te verwerken krijgen. Ik trek m'n das wat losser - ik kom net samen met Graham terug van een gesprek bij Unizo - we bereiden ons in alle hitte voor op the next big step in het avontuur der leven. Dat belooft.

1000

2010-06-28T00:05:00.004+02:00

De duizendste post op deze site*. Duizend keer heb ik hier geschreven, meer dan honderdduizend keer werd 'strobot' gelezen. Inhoud of weinig inhoud, dat maakte niet altijd even veel uit. Van de grootste zever uit de mond van een overtoerse tienter, tot schrijfsels over het werkleven en de grootstad Brussel. Het ritme van bloggen van weleer is helaas sterk verminderd; vaak bemerk ik een beetje roest in het schrijfbrein van ondergetekende. Maar strobot blijft strobot. Bedankt aan alle lezers (zonder jullie lezen en reacties waren we hier nooit geraakt), de Facebook fangroep, bedankt aan Mario, de sponsor van de server. Bedankt!

Dimitri
* 1000 sinds het 'officieel' tellen, het zijn er eigenlijk nog een stuk meer

Raid

2010-06-16T00:28:00.003+02:00

Terwijl Kim Jong-Il op dit moment misschien wel de voetballertjes van zijn équipe aan het martelen is, vertoeven wij rustig in onze draaiende bureaustoel. Twee weken terug besliste een individu om mij uit te nodigen voor 'n grootse sport-raid in Zuid-Frankrijk; het resultaat was dat ik vorige week vijf dagen lang kon genieten van zon, wilde golven en grootse gebergtes nabij Moliets, een idyllisch kustdorpje. Tour-caravan gewijs stond ik samen met een paar teamgenoten in voor het logistieke gebeuren van een erg sportieve ploeg. Het resultaat mocht er zijn: een ultra-toptijd bijeengewerkt door de sportievelingen en een trofee in de handen gedrukt door niemand minder dan Gérard Mestrallet, dé grote man van GDF-Suez. De 10k Classic ga ik wel bewust aan m'n neus laten voorbijgaan, de sukkel met de onderste beenspieren is iets te groot om verdere risico's te nemen. Ondertussen ook weinig kunnen trainen om echt veel beter te doen dan vorig jaar (42''). Anderzijds stond ik twee maanden geleden wel erg strak.. jammer!

20k

2010-06-03T00:26:00.002+02:00

Daar liep ik opeens de twintig kilometer van Brussel. Nou ja, opeens... Na een paar maanden van toevallige trainingen, zo heel af en toe maar toch genoeg. Heerlijk fris weer, een vage wind over mijn pre-zomerse huid. Ik liep weg van alles en nog wat. Knal erdoor, niemand voor mij. Denkend aan niets, behalve aan dat ene doel. Die finish en de bijhorende eindtijd van 1u37 mochten er wezen. De top 5000 van de 30000 werd met gemak gehaald. Een tevreden Dimitri, met wat pijn aan de voet en aan de achillespezen, maar met een 'medaille' meer. Driekleurig lintje inclusief.

Ma'smachine

2010-05-23T23:33:00.004+02:00

De zon scheen hard van 't weekend. Ze trok de mensen bij de haren en sleurde ze op terrassen, de dijk van Knokke, de Zinnekesparades en het dak van Parking 58. Die laaste belag ik met de dierbare buurvrouw, een frisse gazelle waarmee je mag gezien worden op een pluizig dekentje. De zon dacht er het hare van en dook de kartelige gebouwenhorizon onder. Ik zwaaide nog even tussen de mistigheid, tevergeefs. De smog bood enige troost quand-même.
Ondertussen besluit ik het kot hier wat op te rommelen; de vele buitenlandse avonturen, waarvan hier nog geen melding gemaakt, laten hun lidtekens na; deze plaats werd niet beleefd maar geleefd. Dit jaar leefde het spelen al zich al af in Brussel, Polen, Londen, Parijs, Berlijn en München. Terwijl troepte zich al de reistroep van voorgenoemde avonturen zich hier samen in willekeurige hoeken van het appartement... Morgen mag Godin Mama de was doen, een gegeven dat mij enigszins Mama doet eren. Ik geef het toe, ik maak stevig gebruik van een Ma'smachine.
Genoeg genoten van de zondag. Nu bedje in en dromen van al het vervlogen heerlijks.

De sirenes die leven indiqueren

2010-05-05T23:41:00.003+02:00

Ik begrijp het dat jullie daar blijven, zo ver in Vlaanderenland. Ver van alle lawaai, sirenes, files, clochards met hun pisparfum, rommel en werkfiles van emotielozen. Tussen uw bomen en groen en het kalme gemeenteleven. Maar ik ben blij dat ik er ben, hier, in het lawaai waar ik de stilte vind, nabij de sirenes die leven indiqueren, nabij de files waar ik langsheen kan slalommen, langs de clochards die misschien wel stinken maar de straat doen kleuren en mij doen nadenken en bij de rommel waar ik soms over kijk of er niets mee te gritsen valt.
Ik blijf het verdomd irritant vinden hoe die emotielozen 'vanuit het verre' hier stromen en zoals ik - tot voor kort - niet weten wat hier allemaal te genieten valt. De groene wandeling, de parken, de kerken, de mensen en de rust als ge 't maar weet te vinden. Goed gekozen heb ik zeker, bewust dat niet, maar gerust nu zeker. De stad is de zoektocht, dolen moet ge hier. Dat de tijd hier sneller tikt, moet ik erbij nemen. Groeten van hier, aan Vlaanderenland. Altijd welkom.

Van alle kanten

2010-04-18T21:17:00.003+02:00

Dit weekend nam ik het er van. Ik greep de tijd bij zijn grijs wordende haren en liet mijzelf uit in Watermaal-Bosvoorde, een gemeente van het Brusselse. Kunt ge geloven dat den deze, een jaar geleden nog wild en onstuimig, dit weekend bijna genoegen nam met het feit dat hij in een park kon zitten en een namiddagje van het zonneke mocht genieten?! Ik zou mezelf bijna gek verklaren, of toch tenminste ouder...

Zondag nam ik de Villo-vélo en trapte mezelf omhoog in Elsene. Oh ja, ondertussen pikte ik nog een concertje mee in de AB. Aldus genoot ik van een streeploze blauwe hemel, die voor sommigen wat roet in het eten heeft gegooid. Maar wat kon mij dat nu schelen. De eenvoud sierde dit weekend. Het leek er zelfs op dat het vakantie was in eigen land, al die mensen (waar zaten ze van de winter?) kwamen opeens van alle kanten tevoorschijn. Pleinen zaten vol, parken werden bewandeld.

Na twee jaar Brussel heb ik toch nog het gevoel dat ik er nog veel te weing van ken. Ik blijf maar ontdekken, in alle windrichtingen. En voordat ik hier ooit zou vertrekken, moet ik het gewoon doorgrond hebben, zo werkt dat nu eenmaal.

Weerloze schapen

2010-03-15T22:43:00.009+01:00

Daar bleef hij even steken, de digitale schrijfpen. Toen ik vorige week toch de pen weer opnam voor een review voor Damusic, was de stap naar de blog alweer een bitje kleiner. Maar wat een werkleven met een mens kan doen... Behoedt u, gij jeugdige!
Gelukkig is het in mijn geval niet zo dat er niets geschreven wordt omdat het leven geen bergen en dalen tegenkomt. Zo kwam ik onlangs nog in Ierland, waarbij mijn charmant gezelschap en ik menig groen heuveltje aandeden met een gehuurde Hyundai. We genoten van de heerlijkheid der zee in het Zuiden van Ierland, aan Old Head Of Kinsale, en jaagden achter weerloze schapen in de sappige heuvellandschappen. De gezellige bed&breakfasts die we aandeden waren zeker wel om naar huis te schrijven, maar dat laatste hebben we uiteindelijk toch maar niet gedaan. Een week later vertoefde ik in Londen, en genoot ik van een echt verlengd toeristenweekend.
Morgen werken, maar dra nog meer schrijfsels. De pen werd weer opgenomen! Behoedt u!

Seizoen 2010

2010-02-04T15:54:00.002+01:00

Nultolerantie in Brussel

2010-02-01T23:51:00.002+01:00

Het is ondertussen bekend dat er in Brussel nogal wat onveiligheidsproblemen zijn. Daar ga ik mij nu niet over uitspreken. Maar het verschil tussen de Nederlandstalige en Franstalige pers is toch frapant genoeg om even te bekijken: de Vlaamse pers heeft grootse aandacht voor het geweld in Brussel de laatste maanden - evenwel, in de Franse pers is daar weinig van te merken.

Wat Christian Laporte van La Libre Belgique uitkraamt op TV Brussel (01/02/2010) doet mij serieus de wenkbrauwen fronsen: "Wij hebben misschien de vergissing begaan te denken dat dat minder belangrijk was omdat die reacties vooral van Het Vlaams Belang kwamen, van LDD of van de Vlaamse Alliantie. [...] Dat stelt natuurlijk een heel electoraal probleem voor sommigen. Men wil soms de realiteit niet zien met zijn eigen ogen en denkt nog steeds dat zal allemaal zichzelf oplossen" (sic). Daarmee zegt hij onrechtstreeks dat de Franstalige pers fout was, dat ze bewust hun berichtgeving niet neutraal geven en rekening houden met politieke belangen. Een schande!

Beursverslag 27/01/2010

2010-01-28T11:12:00.002+01:00

Weinig nieuws vanop de beurzen. Er wordt vol spanning uitgekeken naar de verhoopte persconferentie van Apple, en ook de appelmoesfabrikanten profiteren mee van speculaties (Materne +0.8%).
De financiële markten in China reageren nog steeds onrustig op het nieuws dat er mogelijk inside informatie zou zijn gelekt uit het waterreservoir van het Beursgebouw in Brussel. Beleggers reageren voorzichtig en Aquafin klimt vandaag 0.25% na de waterval van vorige week (-13%). Specialisten waarschuwen echter voor vriesweer.
De zoutprijs stijgt hierdoor, en de grondstoffen doen daardoor ook gouden zaken (goud +1.2%). De speculaties woeden ondertussen verder over Telenet, maar beleggers reageren voorlopig lauw op het nieuws (VTM: +0.1%). Bij VRT bekijken ze voorlopig de kat uit de boom (KitKat -1.2%).

Ghettoblaster

2010-01-18T21:56:00.002+01:00

De zigeunervrouw die haastig rammelend met haar potje om geld vraagt wimpel ik af terwijl ik naar het station wandel. Ik geloof na een of ander onderzoek niet meer dat ze in een bende opereert. Maar hun stijl van onbeleefd geld afsmeken zint me niet. Als er ne kleine bij hangt nog minder. Even verderop werp ik een duo muzikanten wat kleingeld toe. Er zat schwung in hun muziek. Ge moet er wat voor doen, denk ik dan.

Een kwartier daarvoor liet ik nog nieuwe pasfoto's afprinten. In zo'n klein winkeltje waar geïmporteerde gsm's te koop staan en waar afpingelen blijkbaar een vaste gewoonte is. Zondag liet ik daar foto's nemen, maar de Mohammed van dienst wist me te vertellen dat 'peut-être la photo a été prise de trop loin donc elle pourrait être réfusée'. Bedankt, vriend! Ik sloeg de kopgrootlimietparameters er dan maar op na en keerde daags nadien (voor de grote trip terug naar Limburg) terug met de vrolijke zin 'désolé chef, on a réfusé la photo!'. En zodus kreeg ik zonder afpingelen in totaal 12 foto's voor mijn geld. Shukran.

Daarna vroeg een alternativo met een ghettoblaster nog op een originele manier om geld: 'un grand billet pour moi?'. Mooi geprobeerd, lach ik binnensmonds. Die rakker naast u heeft ooit m'n halve hamburger gekregen. Een half uur later vroeg die gast opnieuw een hamburger. Ge moet niet denken dat hij mij heeft uitgenodigd voor een ghettoblasterfeestje!

Daarna nam ik nog eens de trein met de stroom van pendelaars en keerde naar het ouderlijk dorp, alwaar er helemaal geen volk op straat stond te bedelen. Bij nader inzien waren er zelfs geen voetgangers in het centrum. En in die doodsheid stapte ik het stadhuis binnen, alweer ik Maria van het onthaal een goede avond wenste en Francine van de burgerlijke stand mijn foto toestopte. Op het scherm langs de kerk verscheen er in rode leds 'kijk deze avond naar Tessenderlo TV'. Ik vroeg me af wat er te melden viel, en verlangde terug naar de stad met Franstaligen, zwervers en muzikanten.

Klaarhelder

2010-01-10T22:57:00.004+01:00

Zaterdagavond moest ik mij ten ruste leggen, om zondag fit en wel de trein richting Eupen te nemen, alwaar vriend Simon met zijn voiture mij zou meenemen richting het hoogste punt van België om daar een ski-prestatie neer te zetten. We schrijven ondertussen zondagavond op de kalender, en bij deze wens ik Simon te bedanken om mij met zijn voiture te komen halen op het hoogste punt van België om daar een ski-prestatie neer te zetten.

Zodus legde ik mij zaterdagavond ten ruste met mijn twee trouwer buurvrouwen aan mijn zijden geknust/gekleefd. Vaak wordt mijn mannelijke lichamelijke aanwezigheid misbruikt omdat ik op eenzame winteravonden de enige man op kot blijk te zijn. Ik ben echter - tegen de verwachtingen in - een meewerkend slachtoffer. We kraakten een fles Oxfam-wijn (daar houden de dames van!) en keken de film 'Requiem for a dream', een film die eenieder zou moeten gezien hebben in zijn middelbare schoolcarrière.
Opeens herinnerde ik mij klaarhelder dat ook ik deze film gezien had tijdens mijn schooltraject in het gerenommeerde Pius X college te Tessenderlo. Ik zat toen naast Stijn en ik weet nog goed dat we het tijdens de film uitgebreid hadden over de risico's van put-opties en de mogelijke opportuniteiten van aandelen uit het Verre Oosten. Ondertussen is Stijn mijn private banker, en hebben we nog vaak discussies over de financiële markten in het Verre Oosten.
Mijn gedachten dwaalden verder af, en zo vergat ik haast dat er naast mij twee blonde vamps lagen te schuifelen!

Het leven mag toch eens overdreven worden, toch?

Tresor

2010-01-03T02:40:00.003+01:00

Om het leven boeiend te houden, moet een mens al eens afwisselen. Vraag maar aan Tiger Woods.

Dit jaar vieren we nieuwjaar in Berlijn. We, dat zijn Paco (de expat), Alex (de partyman) en ikzelf (de gelukkige). Berlijn ken ik ondertussen al wat, herinnert u zich mijn avontuur in 2007. Twee weken geleden was ik hier zelfs nog voor zakelijke doeleinden.

De eerste dagen plezierde ik mezelf met grootse wandelingen doorheen het grootse Berlijn. Met de camera in de zak - vasthouden zou geleid hebben tot aangroeiverschijnselen ten gevolge van extreme koude - stapte ik gezwind door de tweede grootste stad van Europa.

De eerste avond raakten we verzeild in de Magnet-club, een plaats waar het Berlijns rockend volk komt... rocken. Op zich niet onze smaak, maar de duisterheid en wat Duits bier deed alles vervagen naarmate de avond vorderde. De volgende avond verzeilden we in de Tresor, een oude elektriciteitscentrale die nu dienst doet als technotempel. We moesten er een uur voor in de dwarrelende sneeuw staan schuiven, maar het loonde de moeite. Aftellen deden we uiteindelijk zoals gehoopt aan de Brandenburger Torr, maar in de uren ervoor schoten we onze kleine vuurwerkstokken nog her en der door de lucht. Het terras, de bushalte, het kruispunt; overal lieten we ze knallen. Voor de Reichstag genoten we van een veel te goedkope televisieshow, maar des te meer van de Duitsers, het bier en de meezingmuziek: alles was aanwezig. Mijn longen bliezen mijn stembanden schor, we lieten ons leiden door een springende massa mensen die 2010 al kussend ingingen. Het was heerlijk, het was waarvoor ik gekomen was.

En zo amuseerden we ons. Het waren lange nachten, korte dagen. Overdag wat gaan rondtoeristen, 's avonds goed gaan eten en 's nachts heerlijke muziek gaan bedansen. Toen ik terugkwam, stelde Brussel even niets meer voor. En toen kwam ik jou tegen, en was Berlijn bijna vergeten.

Arcadofilie

2009-12-23T01:18:00.004+01:00

Een doordeweekse dag in december, het schrijven veelal niet waard. Maar wat voor u een depressieve koude dag moest lijken, bleek voor ondergetekende een revelatie van jewelste. Ik nam de metro richting Anderlecht, alwaar playbelgium een beurs had verschanst in een diepe kelder.
In de kelders van Curegehem kreeg ik de drugs van nostalgie te voelen. Geluk, vriend, maal drie. Weet ge, als ge als 25-jarige sukkel nog eens hard moogt tokkelen op arcadespellen, consoles en zakmachientjes gelijk vroeger, dan voelt ge u meer dan gelukkig - en oud anderzijds. Het was een heerlijke ondergesneeuwde avond zoals er te weinig zijn; een artificieel door computerbakken opgewarmde kelder, een walhalla aan spelletjes. Ge zou denken dat ik een freak ben, en dat ben ik ook. Maar wat deed u dan, op die doordeweekse dag in december?

Doe ne keer iets terug!

2009-12-16T21:14:00.001+01:00

Het Instituut voor Samenleving en Technologie (IST) van het Vlaams Parlement laat momenteel een studieopdracht uitvoeren over Intelligente en Innovatieve TransportSystemen (ITS) door TRITEL en Technum (Resource Analysis). Intelligente Transport Systemen zijn technologische hulpmiddelen om het verkeer en transport optimaler, veiliger en beter gepland te doen verlopen. Voorbeelden van ITS zijn gekende toepassingen als navigatiesystemen (GPS) en digitale borden langs de weg waarop verkeersinformatie gegeven wordt, maar ook minder gekende toepassingen zoals bv. technologie die zorgt voor zelfsturing van voertuigen.

Het Instituut voor Samenleving en Technologie wil aan het Vlaams Parlement gespreksstof aanreiken voor een discussie over het in gebruik nemen van dergelijke technologie in Vlaanderen. Daarbij wil men niet enkel de stem horen van experten, maar ook deze van de uiteindelijke gebruiker van deze technologie: de burger.

Daarom wordt er momenteel een burgerpanel samengesteld. Dit panel zal gedurende 3 samenkomsten in de periode januari-februari 2010 informatie krijgen over ITS en de verschillende aspecten die verbonden zijn aan de ingebruikname van ITS bespreken. Op basis daarvan wordt een rapport opgemaakt met aanbevelingen dat overgemaakt worden aan het Vlaams Parlement.

Meer informatie over het onderzoek en de rol van het burgerpanel kan het volgend document teruggevonden worden: Burgerpanel Intelligente Transportsystemen.

Bent u geïnteresseerd om deel uit te maken van dit panel? Stuur dan een e-mail naar wve@resource.be met vermelding van naam en contactgegevens. U zal vervolgens in de komende weken gecontacteerd worden voor verdere informatie.
---
een project van (ook) uwer trouwer schrijver,
Dimitri

Mijn jobvooruitzicht in 1958

2009-12-07T17:03:00.000+01:00

Ceci n'est pas un blogpost

2009-12-06T23:35:00.003+01:00

Zondagnamiddag, ik bezoek het museum van de surrealistist-humorist René Magritte. Om zijn werken te bewonderen, moet men op voorhand een reservatie vastleggen. Ook vandaag was het museum 'sold out'. Wat een gekke toestanden. Ik zou bijna denken dat de mensen tegenwoordig niet meer weten wat te doen.
Toen ik na het bezoek de verkoopster van de biowinkel buiten een sigaret zag opsteken, had ik genoeg surrealistische zaken gezien. Ik trok mij terug op het appartement, waarna ik een diploma vervalste door wat punten omhoog te krikken en de 'niet' van 'niet geslaagd' digitaal wegtippexte. Omdat de buurvrouw haar ouders een andere versie van de waarheid wil voorhouden. Maar ze doet haar best, neem ik aan, en ik krijg later dan weer een etentje teruggeschoteld, waardoor de hele wereld mij deze schriftvervalsende daad zonder twijfel vergeeft. Wat een zotte dag.

Kat

2009-11-28T21:32:00.002+01:00

De beperktheid van een dag van vierentwintig uur maakt het leven er niet eenvoudig op. Hoe wilt ge nog dat een mens kan bloggen. Deze morgen stond ik om acht uur al in Namen, na het werk ben ik nog langs een winkel gelopen om een speelgoedje te zoeken voor een nog ongeboren baby van een collega. En toch vond ik daarnet nog de tijd om even in gedachten met een kat te praten. Ik dacht: Kat, als ik u zo-even ferm had laten schrikken, waar ge zeker onder een auto gekomen. De kat dacht terug: Jongen, als ge mij hadt doen schrikken, had ik u zeker een krats gegeven in uw gezicht. Ik liet de kat voor wat ze was en verkeek mij op het reuzenrad dat sinds een week op de Vismarkt staat te pronken. Het is kerstmarkt. Het is drukte. Maar kerstmarkt of niet, dacht ik, in Brussel lopen de mensen er altijd speciaal bij. De ene rasta vraagt u een hamburger, de andere entertainer speelt muziek, een stillerd loopt verborgen onder zijn iPod-oortjes, een vrouw draagt speciale henna en glitter op haar gezicht, en nog een andere loopt zo hip gekleed dat een dorp er van zou spreken maar een stad net niet. Die hele resem figuranten in de stad laat het drukke tijdsschema zijn invloed gelden: er is weinig tijd in de stad, en die korte anonieme tijd wordt vaak gebruikt om zichzelf kenbaar te maken: stijl, parfum, kleding, restaurantje, muziek, tentoonstelling, kunst, etc. En zo krijgt een mens toch nog inspiratie om te bloggen. En dat werd tijd.

Michel Hair Fashion

2009-11-14T17:16:00.002+01:00

Zaterdag namiddag bestelde ik mij een nieuw fris kopje. Geen 'Coiffeur Ali' zoals vorige keer, maar 'Michel Hair Fashion', een salon op de hoek met de Dansaertstraat. Een kapper waar je best niet gaat om te ontspannen - de hele zaak staat constant in rep en roer. Kapsters hollen van de ene kant naar de andere en gebruikte handdoeken vliegen halvelings over de klanten richting handdoekbak. Ondertussen roept Michel, de zaakvoerder, commando's over het gekrijs van de drogers. Hij heeft een Italiaans temperament, maar houdt de zaak tegelijk erg strak in de hand; hij knipt twee klanten tegelijk (afwisselend), neemt de begroetingen voor zijn rekening (af en toe huppelt er een meisje binnen die hij dan een zoen verkoopt) en bedankt de klanten. Het lijkt wel televisie.

Het meisje dat je haren wast aan de wastafels zal je niet knippen. De klant krijgt een stoel toegewezen, en daarna komt een ander hulpje je toedekken met een zeil en handdoeken. Ze kamt even, waarna een toevallig voorbij komende kapper je haarbos overneemt. Als je geluk hebt, blijft de kapper full-time aan je kapsel bezig. Die kans is vrij klein, zeker als de Michel in de buurt is.

Ondertussen knipt een andere kerel van het etablissement mijn haar. Nou ja, knippen. De tondeuse vliegt minstens even snel als bij Ali. Maar deze keer heb ik mij goed voorbereid. Ik wil dat ze mijn haren aminciren. Bijgevolg vliegt er deze keer ook nog een schaar door mijn hoofd. Op vijftien minuten is de hele klus voltooid. Wassen-Knippen-Betalen-18-euro.
Ik word even snel buitengekegeld als dat ik naar de wasbak werd verwezen. Tijdverspilling nul komma nul, en het kapsel is - volgens de buurvrouw - zeker in orde.

Michel Hair Fashion, rue des Poissonniers 20 op de hoek met de Dansaertstraat.

Kwartier

2009-11-09T18:25:00.004+01:00

De wachtzaal in hartje Brussel zit vol. Tegenover mij een mama met haar kleine jongen. De jongeheer leest luidop een affiche voor; de stoelen werden uit elkaar geplaatst en tijdschriften en speelgoed weggehaald om de gevolgen van H1N1-griep te verminderen. Wachtzalen zijn nooit gezellig, maar dit geeft een vreemd zicht, alsof we verplicht bang van elkaar moeten krijgen. Niemand zegt een woord.
Een man staat op. "Een kwartier is genoeg", zegt hij. Hij vertrekt. Ik zeg luidop dat een kwartier hier genoeg is om genezen te worden verklaard. Gegrinnik. De kleine houdt zich kalm maar kan een zucht niet onderdrukken. Hij laat vallen dat ze al een uur zitten te wachten. De wachtzaal schrikt. "Oei, hoe lang zit ík hier dan nog", zie ik de mensen denken, terwijl ik het zelf denk. "Nu zijt ge ondertussen vier keer genezen", zeg ik tegen de kleine. De mensen lachen maar kleine kijkt onverschillig. Ik vind de wachtzaal eigenlijk best nog gezellig en wacht nog een paar minuten op mijn automatische genezing.

Inktpot

2009-11-01T14:04:00.007+01:00

We schrijven 1 november. De radio speelt trage nummers, overzingt stil de druppels die op de ruiten tikken. Als je regen zou kunnen vergeven, doe je het alleen op één november; zelfs de grauwe hemel mag er voor één keer bij. Het is herfst, het is gezellig. Dit vraagt om bij elkaar te kronkelen en 's morgens zoenend tussen droom en werkelijkheid te dijen. Mijn oor tuut. Verdomme toch. Ik maak een poster in photoshop. Een echte vette. Irrelevantie mág, op zondag.

Ik wil schrijven over het gegeven, over vandaag, gisteren. Over dat vreemd maar heerlijk parfum dat rond me heen krult. Maar vandaag geef ik mijn pen aan mensen die beter kunnen. Ze schrijven over vreemdheden in de metro, het winkeltje van om de hoek, de vrouw met kind in de straat. Daar ben ik jaloers op. Neem nu deze blog. Als ik dát lees, dan voel ik mij gelukkig, maar eveneens zijdelings gepriemd om zélf wat meer te schrijven. Dat schrijven vergt een creatieve geest, die niet verwaterd mag worden door het werkritme. Regen helpt daarbij, tegenstrijdig genoeg.

Tijdens het lezen van die blog, trek ik rechte lijnen in de virtuele wereld. Een observatie daar, een observatie hier. De lijnen kruisen vaak op een steenworp van mijn appartement. Die man móet gewoon in de buurt wonen. Ik ruik zijn aanwezigheid, ik ontloop 'm net elke keer. Als hij het zag, ben ik al weg, of was hij net vroeger. Het is heerlijk om te lezen hoe hij onze buurt bezingt, terwijl een willekeurige bezoeker los voorbijgaat aan deze kleine details. En - ik beken - ikzelf ook wel eens.
Laatstleden vermoedde ik dat ik de schrijver gezien had. En hij mij. In de goedkope Vietnamees een paar straten verder, zag ik een individu van rond de dertig meeluisteren over mijn luisteraars schouder. Ik knikte vriendelijk en kreeg een glimlach terug - maar ik wacht nog steeds tevergeefs op inkt die mij geobserveerd had. Ik besloot vandaag niet langer te wachten en er zelf voor te gaan. Et voila; de virtuele inktpot is er weer.

Lees ook: http://hetrijkderzinnekes.blogspot.com/

I'll talk with the boss

2009-10-25T21:41:00.007+01:00

Enige tijd terug stond ik met beide benen in Zuid-Afrika. Het oorspronkelijke doel van de reis was de economie daar een injectie vanjewelste te gaan geven. Het komt erop neer dat ik een pen heb geschonken aan een klein schooltje in Lesotho - het op drie armste land ter wereld. De kinderen waren gelukkig dat ze zwart zagen.
En mijn writers block ten spijt, voor de rest was het een 'standaard' Afrikaans reisje: parkjes doen, walvissen gaan spotten, cruizen met de wagen en een paar dansjes placeren met de plaatselijke bevolking.
Toen ik op een gegeven enthousiast moment werd meegevraagd naar de plaatselijke dansgelegenheid, haakten beide reisgezellen af. Ik twijfelde zwaar; de zwarte man in kwestie wankelde zwaar op zijn afgebleekte voeten maar verzekerde nog goed te kunnen rijden. De club was really good en very nice people en you don't pay nothing en I'll talk with the boss!
Toen er mij echter werd verteld dat het hotel security ging meesturen om mijn veiligheid te garanderen, had ik er genoeg van en wisselde de twijfel om in een paar extra pinten aan de bar. Ik had geen zin om Paris-Hilton-gewijs aangestaard te worden in een omgeving die ik van haar nog pluim kende. De kans op een overval is daar even groot als het enorme voetbalstadion in Burkan voor het WK2010.
Ik besloot de avond met een paar café-tricks van de Afrikanen en onderzocht de kamer nog snel op kakkerlakken voordat ik ergens in het verre Afrika van België ging dromen.

Wapperen

2009-10-10T14:45:00.002+02:00

Er wordt veel geschreven en gediscussieerd over de volledige ontsluiting van de ring rond Antwerpen. Helaas passeert er veel (des)informatie via de media, en wordt de media gebruikt om foute informatie de wereld in te sturen. Hieronder een argumentatie contra/pro Lange Wapper.

Samenvattend:

Het viaduct komt helemaal niet boven (noch dichter bij) woongebied te liggen
De geluidsoverlast zal het huidige niveau niet overschrijden
Het fijn stof is net het grote voordeel van de brug ten opzichte van de tunnel
De verkeersafwikkeling verloopt zeer vlot en is veel beter en veiliger dan die bij het tunneltracé

CONTRA lange wapper
PRO lange wapper

Voorts merk ik nog op dat een tunnel ook nadelen met zich meebrengt, cfr dit artikel.

Missionarissen

2009-09-28T02:25:00.003+02:00

Kwestie van eens te kijken hoe het met de onderburen gaat, besloten Stijn en ik om straks het vliegtuig te nemen naar Zuid-Afrika. De eerste focus ligt vooral op het bezichtigen van de natuur, safari's natuurlijk inbegrepen. Het tweede doel van de reis is de plaatselijke missionaris, Jan, een hart onder de eenzaamheid gaan steken. Met een gehuurde Toyota zullen Stijn, Jan en ik oostelijk Zuid-Afrika rondtoeren en injecteren met Westerse muziek. Jan zorgt voor de indie, ik zorg voor de hard retro en fidget. Daar komt nog ruzie van ;) Misschien tot binnen een kleine twee weken!

I’m currently observing the wildlife in South-Africa. I might be back on Monday 12/10 - but you never know.

Ter zijde

2009-09-24T01:11:00.005+02:00

Onderhuids voel ik de winter dichter kruipen. Bovenhuids ook; nu reeds zie ik menig vrouw overschakelen naar de gelaagde mode. Voor hen is het tijd om de easy-jurkjes in de kast te gooien en stijlvol te beginnen combineren. Ik verwelkom de gedachte van sneeuw, haardvuur en warme chocomelk. En botjes.
Als ik rijk was, kocht ik me een groots verblijf voor de koude dagen. Een warm kasteel vol tapijten, machtige schilderijen en een oprit van een kilometer, geflankeerd door een golvende haag en een bevroren fontein op het pleintje voor het portiek. Af en toe een pianoconcert voor mezelf, door een of andere genialiteit gespeeld in het salon. En donderdag geniet ik dan met een select groepje vrienden van een kamerconcert. In het park kon ik dan gaan mijmeren en schrijven, iets waar ik nu helaas, door de eenvoudigheid van het werkleven, te weinig inspiratie voor kan vinden. Ik zou romantische boeken lezen, en grootse schilderijen maken, symfonieën optekenen en reusachtige sculpturen kloppen.
Helaas is rijkdom iets wat je moet verdienen, bijvoorbeeld door een chanseke op de Lotto of zwaar en juist te gokken op een volatiele beurs. Maar alle illusies terzijde: de winter moet romantisch worden, je te jure. Ik wil hand in hand in het park lopen met een gelaagde combineerjuffrouw, met sneeuw rond onze ééngeknuffelde eigenheid. Desnoods maak ik een sneeuwman met wieltjes onder die me zal vergezellen. Waar blijft die winter toch? Ik wacht. Al menig winter.

Een random dag in Brussel

2009-09-17T23:12:00.005+02:00

Daarnet stond ik nog bij onze Marokkaanse bakker in de file. De bakker is een vriendelijke man. Hij een van de vele warme bakkers in Brussel - iets wat je tegenwoordig minder vindt op 'den buiten'. De winkel boert goed, en tegen het eind van de dag, wanneer volgens de Ramadan weer gegeten mag worden, staat er een lange file in de winkel. Ik laat de twee gesluierde meisjes voor, wat weerhaald wordt op gegiechel. Ik bestel een bruin brood en een specialiteit van Marokko.
Een tussenstop op het appartement. Ik eet wat boterhammetjes en een salade met yoghurt. Daarna die Marokkaanse specialiteit; heerlijk. Met een volle maag stap ik naar de beurs, waar ik een bus neem richting place de Luxembourg, waar ik heb afgesproken met twee vrienden. Er is veel volk. Veelal mannen in kostuum, goed uitgedoste vrouwen. We hebben gesprekken over de economie, aandelen, sales. Een tweetalige boom van een vent, collega van een vriend, tracteert op 'ene grote bier'. Nog een pint. Ik schud de groep de hand, keer terug naar de beurs. Op de bus word ik lachend aangekeken door één meisje uit een groep van drie. Ze is echt mooi, maar durft geen duidelijkheid te scheppen in haar geflirt. Ik stap uit en schuifel aan de bar van de Byron, mijn geliefkoosd cafétje in Brussel. De dienster verwelkomt me met een kus. Ik drink een pintje voor een euro (de rest betaal ik later wel) en krijg nootjes. Even later kom ik terug thuis, en cirkelt de politiehelikopter schuin-boven onze wijk. Rellen - again. Ik ben boos, ontgoocheld. Het geeft me een gemengd gevoel. Er start een discussie op Facebook over het fenomeen. Morgen wordt het een vroege dag. Ik surf nog wat, scharrel wat chocolade bijeen uit de kast, en kruip de dons onder. Boven me cirkelt de heli nog. Er is wel altijd iemand wakker in Brussel.

Bruxelles minuit

2009-09-10T01:43:00.003+02:00

Ik staar en denk, laat de rust in mijn binnendringen. Het vage rode licht schemert op de enkele koppen die nog in het café zitten. Ik drink een thee, een pint, nog een pint. ik wacht op haar, die me zal doen lachen. Die me zal trekken uit de stad, in een eigen wereld om te zweven. Om mij heen mag de tijd snel gaan. De mensen komen en ik kijk. De dienster werkt ijverig door. Ook zij in haar eigen wereld; wat ze denkt, weet niemand. Ze verbergt zich zoals het hoort achter het gelaat van een dienster. Wanneer ze niet werkt, droom ik haar tegen het lijf te lopen, letterlijk. Ik drink een pint en zwijg. De stad draait door een wacht. Ze wacht om geleefd te worden, het weekend is bezig. De rij zit zwijgzaam aan de bar. Veelal mannen. Hun gedachten schrijven boeken die nooit zullen gelezen worden. Het maakt hen niets uit. Ze zijn trots op hun stilzwijgendheid, en dromen verder. Een enkeling denkt een gedicht. We wachten allemaal op haar, soms zij, een pint - de dienster, soms zij, die andere, die nog zal komen. Hier staat de stad stil, luistert men naar de muziek van de waard die langs de wanden streelt. Af en toe het geluid van een nieuwe pint die wordt getapt en op de toog wordt geschoven. Ik drink een pint, nog een pint, nog een pint. Ik wacht, word moe, ga slapen.

Fans

2009-09-07T18:32:00.000+02:00

Thanks to Stijn!

Bouger

2009-09-04T00:25:00.003+02:00

Als gezond persoon ben je al eens het slachtoffer van ongezondheden. Dat overkomt de besten, zoals dus ook deze keer mij. Sinds een tijdje hoorde ik een verdacht geritsel in mijn oor als ik mijn mond extreem bewoog, zoals bijvoorbeeld bij het gapen en het trachten te eten van een appel in één keer.
Ik besloot dus dat er iets in mijn oor zat, en ging naar mijn huisarts. Deze constateerde dat er - ik citeer letterlijk - 'er een vreemd voorwerp' in mijn oor zat. Hij stuurde mij door naar de polykliniek bij mij in de straat.
Nu moet je weten dat deze polykliniek er vrij verdacht uitziet. Verscholen achter een soort garagepoortluik, achter een lange donkere gang. Ik had geen goed voorgevoel en dat bleek meer dan terecht. Eens binnen ontdekte ik een soort kliniek voor moslims en andere soortgelijken. Dit klinkt misschien wat onschappelijk, maar u begrijpt wat ik bedoel. De ontvangstmevrouw deed me vooraf betalen, fronste haar wenkbrauwen bij het zien van een 'mutualité chrétienne papier' en stuurde mij door naar ene dokter Buzunge. Dat ging dus als volgt:

De deur zwaait open en dokter Buzunge schudt mij de hand. Twee keer, bij het binnengaan, en ook als ik ga zitten op zijn stoel. En ook als ik mijn naam zeg. Dokter Buzunge is echt pikdonkerzwart. Afrikaan in hart en nieren, in omgaan, in jovialiteit.

Dokter (Dr): Bonjouuurrr monsieuh Strobbé! (op z'n puur Afrikaans)
Ik (D): Bonjour docteur!
Dr: Et thout va bien Dimitriiii? Tu entends encore bien?
D: Ah oui, ah oui, mais il y a un truc dans mon oreil, je pense un petit cheveux.
Dr: Un cheveux? (lacht) C'est pas graaave! Il y a des cheveux partout sur ton corps, sur tes bras, sur ta tête! Un cheveu, c'est pas graaave!
D: Oui mais, ça me gène un tout petit peu...
Dr: Comment?
D: Je l'entends...
Dr: Ahhhhh... je vois, je vois!

Hij stelt wat vragen à la: hoe lang voelt je dit al, doet het pijn,... Hij noteert alles op een gewoon wit blad A4.

Dr: On vah vhoire! Je vais vous demander de restez tranquille Dimitrike, faux pas bouger! Pas bouger!
D: J'ai encore un papier de mon docteur..
Dr: Ah oui, on vah vhoire! (pakt de brief van mijn huisarts en fronst zijn wenkbrauwen)
Haaar ien die po.. po.. (zucht) (legt de brief aan de kant).
Faux que tu m'explique Dimitri. Qu'est ce qu'il a fait?

Ik leg hem uit dat de huisarts door middel van water het haartje had trachten uit te spoelen.
De oorarts kijkt opeens boos.

Dr: Pourquoi il a fait ça? Avec de l'eau?? Pourquoi?? (schudt het hoofd)

Hij rommelt een halve minuut in zijn schuif en haalt een trechter tevoorschijn. Daarna een pitslampje, daarna een pincet. U moet weten dat mijn huisarts niet met het pincet durfde werken, omdat het haartje zich net iets te dicht bij het trommelvlies bevond. Met het pincet begint deze dokter echter direct in mijn oor te rommelen. Ik voel vanalles en nog wat en heb superdeluxe schrik. Op een gegeven moment raakt hij mijn trommelvlies (ofzoiets) en dat doet pijn.

D: Awwww!
Dr: Dimitri! Je t'ai dis de ne pas bouger! Ca, j'ai vu! Faut pas bouger, pas bouger! Allah te regarde! Ahhh Dimitrike!

Ik krijg geen woord meer gezegd. Ik blijf stokstijf zitten en bid tot zijn Allah dat alles snel gedaan is. Ik heb bijna tranen in mijn ogen van de schrik en zweet mij te pletter. Een minuut of twee later haalt hij gelukkig het haartje uit mijn oorbuis.

Er volgt een showtje waarbij hij in het groot '1 cheveu' op een blad schrijft. En daarna de '1' groter maakt, want hij vond het blijkbaar niet echt de moeite. Het haartje presenteerde hij op een wit doekje 'un cadeau pour vous'! Hij raadt mij aan om mij goed te verzorgen.

De dokter schudt mij drie keer de hand en ik maak dat ik wegkom. Hier zien ze mij nooit meer terug. Allah te regarde. Yeah right!

Een man die ik respecteer

2009-08-20T20:26:00.003+02:00

Dromen zijn voor mietjes, maar ik heb al zeer lang dezelfde droom. Het betreft namelijk de droom om ooit voor Maurice Engelen (Praga Kahn & Lords of Acid) te dansen in een container. Ikzelf ben echter geen mietje, en dus kwam mijn droom natuurlijk uit.
Dat wonderbaarlijke feit voltrok zich gisteren, toen ik stoutmoedig de zon lag te reflecteren in Oostende, om de wereld te behoeden voor global warming. Helaas voor dat laatste kwam ik Maurice tegen, die op de dijk samen met een paar tv-ploegen een ster kreeg toegewezen op de zeedijk, ter hoogte van de surfclub aan de galerijen. Samen maakten wij Oostende warm.
Ik knoopte een gesprek aan, dat erop neerkwam dat ik zijn vorige show had gezien, dat ik die goed had gevonden en dat hij mij daarop uitnodigde om 'interactief mee te doen aan zijn volgende tour'. Maurice is een man die ik respecteer, dus ik hielp hem graag.
Hij babbelde mij mee naar een container, waar ik dan moest inkruipen. Een normaal persoon zou zoiets nooit vertrouwen, maar Maurice is een man die ik respecteer, dus ik kroop in de container. Daarna werd ik geconfronteerd met een assistente van moreese die mij wou laten dansen. Ik had slechts een zwemshort aan, en besloot daarom 'als attribuut' een motorhelm op te zetten. Maurice gooide een dikke schijf op, en daar ging ik los! Hop-hop-draai-shake-tril-hop-eunk-petonk. Een deukske meer in de container for sure.
En Maurice, een man die ik respecteer, zei me: "echt, gij zijt de man! you're in the movie!". Maurice, respect. Aldus een ervaring rijker, maar een droom minder. Toch bedankt Maurice. En nu nog 9933939393 dromen te gaan!

Knallen

2009-08-19T01:40:00.003+02:00

Ik kom thuis en wordt geconfronteerd met een kraaknet appartement. Voor mijn vakantieweek aan te vangen, besloot ik immers het appartement een schoonmaakbeurt te geven. Na een week geleefd te hebben op een festivalcamping geeft dat een aangenaam gevoel. Maar al een paar uur later weerklinkt een geweerschot op straat.
Na een kort gesprek met inspectrice SR, eveneens koelbloedige getuige van de knal, besluiten we de hogere instanties in te schakelen. Een telefoontje wordt gepleegd. Kroongetuige FJ verstrekt ons direct meer informatie. Een vijftal combi's raast in nog geen twee minuten door de buurt. Een zoektocht naar de kogelhuls georganiseerd door DS met advies van FJ, levert helaas niets op. De politiediensten verdwijnen in de nacht.
Ik photoshop verder aan een resem foto's uit Budapest, want ik ben net terug Sziget, een heerlijk festival aldaar. 400.000 mensen op één eiland. Feest. De camping is overal. De prijzen zijn laag. De vriendschap is enorm, de sfeer navenant. Deze week knalde nog veel harder dan een nachtelijk geweerschot van één of ander crapuul. Later een verslag, geflankeerd door foto's.

Nootjes

2009-08-11T21:58:00.003+02:00

- Sinds kort bestel ik 'een salade-fruitsap' bij de McDonalds, in plaats van de gebruikelijke 'fritten-cola'. Vorige keer is dat wel misgelopen, toen ik per ongeluk de fruitsap op de salade goot, in plaats van het vinaigrettezakje. Maar ik zet door.

- Bedelaars die met een bier in de hand vlakaf geld vragen, kunnen vanaf nu rekenen op een welgemeende 'een schánde'. Daarnet spontaan in mij opgekomen - én vlakaf gezegd.

- Ik ben officieel vast lid geworden van daMusic.be. Geef mij een pen, en ik zal schrijven. Over het dagelijkse leven valt er nu eenmaal té weinig te schrijven. Of ik kijk te weinig om mij heen. Of ik denk altijd: dit interesseert niemand, behalve mij.

- Vier wijntjes voor de prijs van twee, "want 't derde was van mij", zei Byram. Begrijpen wie kan, maar ik ben nu wel tipsy. Dat ganse mandje nootjes was er misschien toch teveel aan.

- Die gebochelde staat daar nu eens elke dag op Sainteclette. De eerste keer dat ik hem zag vanuit het standpunt 'wagen', dacht ik dat er een zatte grapjas zelfmoordneigingen had. "Dude, this guy is so twisted", zei Wojcieh.

- Uw thuis is waar uw buurvrouwen zijn. De mijne zijn alvast aardig. Laatst fixte ik een bed voor één van de twee. De feedback daarna was heerlijk.

Brutale overval

2009-08-05T02:10:00.005+02:00

Gisteren werd ik voor de eerste keer in Brussel overvallen. Dat gebeurde 's nachts op spectaculaire wijze. Mijn aanvaller kwam eerst en vooral door het open raam. Ik hoorde bij het indutten al een paar verdachte geluiden, maar een paar uur later werd ik opgeschrikt door een stekende pijn ter hoogte van mijn hand en pols. Ik hoorde een verdacht geluid. Een agressieve mug. Ze viel mij aan langs alle kanten, en had zich daarenboven uitmuntende eigenschappen toegekend als: uiterst snel, gecamoufleerd, scherpe zuigtang, sterk gifmengsel. Het duurde een paar meppen alvorens de rust weer was teruggekeerd in Brussel. Voor de rest lijkt het mij hier een erg veilige stad, zolang er geen ontsnapte criminelen of dorstige muggen rondvliegen.

Prison

2009-07-31T14:04:00.003+02:00

Nog voor ik het hier officieel kon bloggen, waren de mannen van HBVL mij al voor (en feitelijk ook die van GVA, waarmaarraar.nl, etc). Maar soit, ik heb dus een 'spelletje' gemaakt waarbij je uit een Belgische gevangenis moet ontsnappen. Alhier te spelen.

De afgelopen week

2009-07-25T00:58:00.002+02:00

Muziekjournalistiek...

2009-07-23T01:52:00.001+02:00

... is tof. Mijn eerste bijdrage voor daMusic is hier te lezen.

Hard

2009-07-22T23:04:00.004+02:00

Brussel. De man aan de overkant van de beurs is een echte die hard. Hij zit daar elke dag te kijken naar het leven van anderen, vanop zijn vaste plekje. Aan de ene kant het logo van een vergane bank, Fortis. Op straat, hij. Dakloos, geen bedelaar. Om een of andere reden moeten de mensen hem kennen of kleren geven, want hij draagt steeds andere kleren. Of toch vaak. Zo droeg hij vandaag blauwe sportschoenen. Eens zien hoe lang hij ze zal aanhouden. Tot hij misschien nieuwe krijgt. Hij schermt hij zich wat af, in tegenstelling tot 'de Quickers', de mannen die hangen aan de muren van de Ansbach laan (aan de Quick) met hun vuile kleren, onverzorgde wondes en cara-blikjes langs hun zijde, .

Hij kijkt niemand aan, maar hij kijkt wel. Hij kent iedereen, vermoed ik. Hij babbelt soms met een andere dakloze, een madame. Ik vraag mij af of daklozen veel seks hebben, en met wie. Met elkaar? Hij bedekt zich als hij slaapt, onder vele lagen van dekens en dons, of toch dingen die er voor doorgaan. Je ziet de man niet meer, je ziet de berg. Je vermoedt dat hij er is, ligt, ziekt. Ik zie hem als ik uit de Mc Donalds kom, aan de overkant van de straat; twee tot vier cheeseburgers in 't zakje.

Ik loop langs bedelaars, vrouwen, meisjes met kinderen, een man die asbakken maakt uit blikjes. Een kilometer verderop staan tenten opgesteld. Tussen twee wegen, een parkje als het ware. Honderden illegalen. Spandoeken die de problematiek aankaarten, in het Frans, in het Nederlands. Ernaast volle terrasjes.

Ik loop naar huis. Een matras hier, een dakloze daar. Je ziet ze niet, als je niet kijkt. Ze liggen tussen auto's, in parkjes, verscholen. Ze zijn er.

Ik loop naar het werk, passeer 50 illegalen, elke dag. Of toch mensen zonder job. Op zoek naar werk, aan de hoek van de straat te wachten tot er een auto passeert om ze op te pikken. Stopt er eentje, wordt die auto bijna overrompeld door mensen die willen werken. Een keer om het half jaar is er een raid, dan staan er de volgende dag een tiental. Een week later staan ze er weer allemaal.

Brussel kan hard zijn. Ik prijs me gelukkig dat ik aan de goede kant sta.

Ik twitter, wij twitteren?

2009-07-18T14:48:00.002+02:00

Mijn levensfocus begint steeds meer en meer op het virtuele te liggen. Twitter is zo'n vreselijke applicatie die op termijn toch wel nuttig bleek te worden. Dankzij '@boskabout' ben ik zo gisteren verzeild geraakt in café d'anvers, waar '@leesa_' de mnml-plaatjes aaneenreeg. Nu maak ik mij in alle haast klaar om naar Dour te gaan, morgen ben ik naar de kust, dan vlieg ik even naar Brugge, om daarna de troepen op de nationale défilé te gaan aanschouwen en die avond dan richting Gent te sjezen om Tiefschwarz te gaan reviewen op 10 days off. En feitelijk is de helft allemaal via twitter, want zowel café d'anvers, dour en 10 days off worden mij gratis toegeschoven... Tijd voor u om eens te beginnen twitteren?

Om trots op te zijn ;)

2009-07-10T21:55:00.002+02:00

10km - 3500 deelnemers
									Categorie

Pos	Nr	Naam	AGE	NAT	Club	Tijd	Tkm	Gem.	Plaats	Naam	Stad

407.	583	STROBBE D.	25	BEL		00:42:09	4:13	14.24	391	MAN	TESSENDERLO

Overal

2009-07-08T18:38:00.001+02:00

Ik ben een beetje zoals God, want tegenwoordig zit ik overal. Tot zover de gelijkenissen. Ik zat dit weekend in Tessenderlo, waar mensen anders zijn. Zo heeft m’n vader als hobby ‘wedstrijden doen’, waardoor hij dan extreem veel prijzen wint. Van filmvoorstellingen, theaterstukken tot etentjes, waardebonnen, koffiemachines, fitnesstoestellen etcetera etcetera… Wint hij iets wat hij niet wil hebben, dan wisselt hij gewoon de prijs uit met andere hobbyisten die tevens ook veel winnen. Er zijn echter ook andere soorten mensen in het dorp. Mensen die er verankerd willen blijven. Mensen die hun auto’s ombouwen en dan langs de kermis boenken. Mensen die de stilte opzoeken in huizen in niemandsbos. Mensen zoals ik, die afkomen om ‘the classic’ te lopen. En hun was te (laten) doen. Een dorp is echter maar een dorp, en daarom keerde ik de ochtend erna in alle pendeldrukte terug richting Brussel. Om dan tijdens de middag naar Mechelen te treinen. En terug. Twee uur geleden zat ik nog op Schiphol, en nu zit ik op hotel te typen in Glasgow. Ook hier zijn mensen anders. Ze rijden aan de verkeerde kant van de weg en ze spreken een taaltje dat op Engels lijkt, maar ze zijn voor mij echt bijna onverstaanbaar. Nobody is perfect, zoals Woijchieh, een Poolse Pool, zou zeggen. Er is dus nog hoop, na voorgaande diepdroevige post. Enneuh, I’ll get over myself hoor. Get a life yourself ;)

Boomspraak

2009-07-04T04:58:00.002+02:00

'En als ik nu zou wenen, zou je me dan troosten?', vroeg ik me af. Maar er was niemand om te antwoorden, niemand om te ruiken, niemand om te zijn wat ik verlangde.
Terwijl de dans voortkalfde, sloot ik m'n doos en begroef het gevraagde. De avond was heerlijk, maar ik keek verder en droefde diep verder toen niemand over zijn schouder keek. 'Als je wou afspreken?', ja, natuurlijk, daar ging je morgen staan. Maar mijn ongeloof in zulks volksgeschreeuw talmde door mijn ik; daar ging toch geen boom van groeien. Bomen groeien naar licht, ze hebben een hoogte daar vanboven, een zekerheid, de zon. Terwijl deze tak nog naar water zocht, danste de nacht verder.

Statistiek

2009-06-29T01:28:00.003+02:00

Terwijl iedereen zich druk maakt om vallende sterren à la Michael Jackson, ging ik deze zondagnamiddag rustig uitblazen in het park van Tervuren. Ik dacht intensief na over de wereld in en mijn mogelijke rol op deze aardbol, maar viel na enkele ogenblikken in slaap. Ik droomde over de komende solden, en sprak met mezelf af dat ik mij deze keer ging focussen op hemdjes en truien om zo meer kans te maken op een stevige promotie. Toen ik wakker werd, waren we alweer een uur dichter bij de dood. Wetende dat ik vrij vaak de fiets neem in Brussel, zelfs 's nachts, kan dat uur dichterbij zijn dan algemene statistiek zou durven voorspellen. Vandaar dat er intensief van het leven genoten moet worden. Mc Donalds, feestjes, uitslapen en af en toe een sigaretje met de buurvrouwen, dat hoort bij deze genietende atmosfeer. Daarop aanvullend is een nieuw leuk concept in Brussel, de zogenaamde tea time events: in het (Jubel)park een pintje drinken en een stevig electromuziekje op de achtergrond. Terzijde - de eerste keer verwachtte ik écht thee op dit event - shame on me! :-)
Ondertussen leer ik almaar meer mensen kennen en is er een fijn vriendennetwerk aan het groeien met Brusselmensen, iets wat toch niet zo gemakkelijk is als in een studentenstad als Leuven. En dan heb ik het niet over loze facebook-contacten, twitterhoeren of collega's, maar over volwaardige persoonlijkheden die zich uiten in de vorm van collega's, toevallige ontmoetingen, vrienden van, buur(t)vrouwen en andere hipheden. Ca roule, manneke!

Fitmakerij

2009-06-23T02:15:00.002+02:00

10,1 km op 49 minuten, het tempo (12,3 km/u) begint erin te komen. In navolging van onze vriend Boskabout, eens een kaartje van het parcours dat ik vandaag heb gelopen. Een serieus hellingske van twee kilometer op de Tervurenlaan, doortrekken naar het Jubelpark en dan over de Wetstraat, gevolgd door een welgemeende ommezwaai langs Sint-Joost-ten-Node om dan gezwind te eindigen aan de trappen van het appartement met nog steeds een dosis heldenmoed in de benen.
Met dank aan Salima om mij 10 kilometer van Brussel even in Vlaanderen te droppen.

Lord Byron

2009-06-18T21:57:00.004+02:00

En toen zat ik hier nu, in het kunstcafé van om de hoek, op een boogscheut van de Beurs en de Place St. Géry. Terwijl ik gisteren nog zat te lopen in het park van Laken (ik ben tegenwoordig een uitermate sportieve twintiger), had ik vandaag een rendez-vous met Eden, een leuke vrouw van rond de die full-time kunstenares is (ik ben tegenwoordig een uitermate kunstzinnige wannabe). Ik hou me bezig met een website voor haar te maken, en vandaag bespraken we het grafische gedeelte van de site. Nadien had ik nog enkele informele gesprekken had met een professor over kunst, met name over mijn favoriete schilderij (ik ben tegenwoordig een uitermate kunstzinnige kunstkenner, *knipoog*). Om een lang verhaal kort te maken; ik kreeg eergisteren een telefoontje (van een half uur!) uit New-York. Mijn favoriete schilderij zocht een koper, en ik kon hem worden, tegen een prijsje. Oh pijn, oh pijn, die prijs. Nou ja, eigenlijk niet (ik ben tegenwoordig een erg welstellende weldoener). Maar een investering zou het zeker worden, de schilder in kwestie wordt bekend. En ik zou rijk worden, heel rijk. Maar ach, meisjes vallen toch op innerlijk, niet op portefeuille? Oh, meisjes; de mooiste zijn keer op keer weer te vinden in cabrio-bmw's, naast hun rijke vent. Rijk is mooi. Mooi is duur. Meisjes zijn als schilderijen: je moet ze ophangen. Oei.
Maar ik prefereer rijk te worden door zélf creatief te zijn. En ik sprak af met Eden, en was creatief. Nu nog in het caféetje van om de hoek, later op de cover van een dik boek. Ik groet u. Vanuit de Lord Byron, het kunstcaféetje van om de hoek. Nog een pintje, graag!, gebaarde ik naar de knappe dienster (want tegenwoordig bestaat toeval niet meer - *knipoog*).
__
*einde*

Ander rekje

2009-06-08T23:52:00.004+02:00

Vandaag ben ik om kwart over zes opgestaan om de pendelaars uit Limburg te vervoegen en richting Brussel te treinen. Dat was afzien. Eigenlijk niet. Maar ik vond me zo'n kuddedier, dat ik bevestiging heb gevonden in de keuzes die ik vorig jaar heb gemaakt. Elke dag bespaar ik drie uur uit, die ik dan kan spenderen aan dingen als euh, Facebook (*kuch*), TV, een terraske en de buren.
En nu ik binnenkort zelfs kan gebruikmaken van de gratis stadsfietsen hier, kan ik gewoon op 50 meter van mijn deur een fiets grijpen, naar het werk bollen en m'n fiest daar achterlaten in een ander rekje, waardoor ik nog meer tijd zal kunnen spenderen aan het heerlijke onnuttig zijn na de werkuren. Respect!

[handige link voor de Brusselse fietsers]

20k

2009-06-03T21:50:00.003+02:00

Als sportieve jongen ging ik vroeger al eens lopen op loopwedstrijden, georganiseerd door de plaatselijke lage scholen. Ik liep dan snel, om er zo rap mogelijk vanaf te zijn, en kreeg daarvoor een medaille of 12 rond mijn nek gehangen. Zilver, brons, maar nooit een gouden medaille gekregen. Daarom besloot ik het zondag opnieuw te proberen, en ik nam deel aan de 20km van Brussel.

Ter voorbereiding ging ik af en toe lopen doorheen Brussel, wat ik tegelijk beschouwde als verkenningtripjes van de stad maken. Het warme weer van zondag maakte het er niet gemakkelijk op, maar ik zette door. De sfeer was ook echt zalig. Allemaal roepen in de tunnels, drankbevoorradingsposten die werden overvallen door dorstigen, brede stroken straten met aan weerszijden supporterende kijklustigen en vooral die lange trein van getrainde lopers.

Mijn tijd was (te meten met een chip op de schoen) exact 1:55:16 en ik ben geëindigd als 11.101e van de iets meer dan 27.000 deelnemers.
Dit huzarenstukje uitlopen verdiende al een medaille op zich, en zondag kreeg ik dus ook mijn dertiende medaille rond mijn nek gehangen.
De video van mijn aankomst kan u hier bekijken als u nummer '11668' invoert. Ik ben de tweede persoon die met de handen in de lucht komt voorbij gelopen (voor het vertrek kreeg ik dit als raad mee van een die-hard sportman). Laat dit het begin zijn van een mooie loopcarrière ;)

Sportieve groeten!

Egypte (0)

2009-05-28T00:32:00.004+02:00

Tegenwoordig schrijf ik aan een nieuwe roman, tevens toevallig ook mijn eerste boek van een reeks van meerdere. De titel van het boek is, gelukkig niet toepasselijk: "Ik was vijf toen ik zelfmoordneigingen kreeg". Deze titel is voorlopig nog een werktitel, aangezien ik nog geen rode draad in het boek heb gevonden en nog minder een 'richting waarnaartoe'. Het boek is daarom (voorlopig) ook nog geen bestseller, en nog minder een aanrader. Helaas liggen de schrijfwerken al een paar maanden stil, en besloot ik daarom vorige week even wat te gaan brainstormen op een geheime locatie. Dat deed ik met een selectieve entourage van elitaire mensen, waartoe mijn appartementgenoot-copain Graham, twee van zijn bankierende collega's en twee van mijn verkeersconsulterende collega's behoorden.

Om onze algemene fysiek wat bij te metselen, gingen we met z'n allen kitesurfavonturen in Egypte. Kitesurfen is de sport waarbij je op het water staat met een skatebord zonder wieltjes, hangend aan een flashy parachute-vlieger, waar de kitesurfer in kwestie aan vasthangt met vijf touwen. Het ultieme doel van deze sport is magische springbewegingen uit te voeren, terwijl de parachute met een gecontroleerde beweging het sportlichaam in de lucht neemt en menig meisje met open mond kijkt naar het voorbijflitsende ventje. In het andere geval vliegt er een meisje voorbij, en kijk ik met open mond naar het voorbijflitsende meisje. Aldus kan ik besluiten dat kitesurfen een flitsende sport is, of toch: zou moeten zijn. In praktijk bleek dit grapje iets moeilijker dan gedacht. De eerste poging leverde een voorwaartse snokbeweging uit, waarbij ikzelf en de instructeur een voorwaartse sprong ondergingen, waarbij ik met mijn babyface het water werd ingeslagen en de instructeur hoogstwaarschijnlijk een zucht maakte in de stekende zonnereflectie van mijn overwitte lichaam. Ik moet echter wel toegeven dat ik na enkele dagen de vlieger zo goed onder controle had, dat gecompliceerde body-track bewegingen doorheen de warme lagune reeds een feit waren.

Het ultieme doel hebben we helaas niet gehaald; na drie dagen intensieve training besloot de wind te gaan liggen. Dat was dus als het ware, zoals menig Egyptenaar zegt: bhak zeihl hahle. Hogervernoemde meisjes waren ook niet aanwezig op het resort, en daarom besloot ik af te zakken naar de immer verkeersonveilige stad Caïro. Deze stad bracht mij in contact met diepgelovige moslims, die door middel van torentjes hun geloof opdringen/opzingen aan de mensheid. Op zich is dat natuurlijk geen probleem, behalve als je af en toe wil slapen en naast zo'n orgeltoren ligt te slapen. Gelukkig ben ik niet zo narrow minded, voor mij is een moslim immers een goedlachs iemand die goede felaffels kan maken. En hoewel ik niet graag veralgemeen, moet ik zeggen dat Egyptenaren de vuilste keukens van de wereld hebben. Het is dan ook een klein wonder dat ik die week heb overleefd - enerzijds rekening houdend met de levensgevaarlijke kitesurfactiviteiten - en anderzijds met de voedingsmiddelen die een rechtstreekse aanval trachtten te plegen op mijn ingewanden.

Aangezien deze week is gevuld met allerhande hippe meetings en ik morgen alweer vroeg op pad moet richting Nederland om de toekomst van de verkeerswereld veilig te stellen, besluit ik het voorlopig hierbij te houden. Echter, laat dit een kleine inleiding zijn en een voorloper van enkele verslagjes over de wilde avonturen van een wilde Bras.

Cirkelbogen rond

2009-05-15T00:34:00.003+02:00

Er zijn zo van die nachten dat het warme feestgedruis de lokroep van het feest doet wegsmelten. Daar sta je dan, in dat overvolle café vol dansende potentie, midden in een draaiende levende kolk van zweet en drank. Dit heeft geen zin. Het behaagt me niet. Ik stap de stad door. Het is zo'n quarterlife-evolutionair moment waarop je een soort innerlijke rust vindt, of zoekt, of opgelegd krijgt. Je staat midden in de grote kleurrijke stad, en combi's rijden af en en aan in blauwe cirkelbogen rond je heen. De nacht gaat zijn gang en ik ben blij alleen te zijn, en de rust lief te hebben. En dat de sterren boven de neonstad ononderbroken twinkelen, maakt deze nachtelijke hemelkoepel alleen maar eenzamer - en mooier.

Avondtuur

2009-05-03T20:55:00.004+02:00

Laatstleden lachte ik hard toen ik een dronken persoon zijn eigen portefeuille zag stelen, en even later besefte dat ik in de spiegel aan het kijken was. Drank en adrenaline, het zijn - een bloggend man mag en moet soms overdrijven - twee vaste peilers in mijn leven.
Een korte tijd geleden besloot ik daarom met een groep anonieme adrenalinejagers het ruime sop in verticale richting te kiezen. Ons doel was de torenhoge torenkraan die heden ten dage nog steeds met kop en schouders boven Leuven uitsteekt te beteugelen. Alle illegaliteit negerend, kropen we 's nachts omheen de balustrade richting kraan. Langsheen diepe valkuilen en bouwmaterialen slopen naar de mastodont, waarna we begonnen aan de klim. Mijn adrenalinegehalte bereikte per hogere sport straffere pieken, zoalig! De klimtocht héén nam zo'n 30 minuten in beslag en hoe dichter we tegen de wolken zaten, hoe adembenemender het zicht. Van bovenuit keek ik met heimwee terug naar de studentenstad waar ik zes jaar lang een zalig leven had genoten. Genieten maar van de foto's... Thanks guys voor dit avontuur!

Splitsing van het register

2009-04-13T00:41:00.003+02:00

Beste gelovigen, het was Pasen en dat leverde een dikke mand vol met snoep en een heerlijk groot chocolade ei van mijn baas op. Heerlijk zonnetje buiten, maar op Pasen koos ik echter eieren voor mijn geld. Ik rustte voldaan uit nadat Brussel daags voordien mijn feestregister had opengespleten. Met Stijn, een compagnon die ik nog kende uit mijn middelbaar verleden, trokken we al drinkend door Sint-Joost-ten-Node. Een liter Jupilergoud later stonden we als heilige evangelisten in een kerk. Place Gésu, een kerk, een klooster met adembenemde graffiti en moderne kunst, veel volk, dj's en vele kleine en grootste danspartijen. Wat was me dat allemaal?
Het zag er allemaal overheerlijk uit. Een sfeerbeschrijving is hier niet op zijn plaats, een poging tot beschrijving zou nog niet eens raken aan de fundamenten van dát prachtige concept aldaar. Toen ik even later Juli Holz hoorde (en zag) zingen, sprongen mijn gevoelens op de bass op en neer, kronkelend langs haar melodieuze stemgeluid. Ik was op beatslag verliefd! Ik kroop de kerk rond, sloop op een dak en kwam zo backstage op de sofa bij Juli op gesprek. Wat een heerlijk konijn was me dat. Aldus besloot ik al haar schijfjes te kopen. Daarna trok ik enthousiast verder richting klooster, waar mijn geloof in de eeuwigheid der muziek een Rerum Novarum van jewelste kreeg toebedeeld. Want dit, beste vrienden, was één van mijn beste feestjes ooit.

Strobot dot com meets Juli Holz....

2009-04-12T19:07:00.000+02:00

Krantjes 'à la Metro'

2009-03-26T01:27:00.001+01:00

Londen is één groot mierennest van zoogdieren, besefte ik in metrostation Victoria. Toen die mensenstroom op me af kwam, nota bene allemaal aan de verkeerde kant van de trap, besefte ik dat er op de wereld veel geslachtsgemeenschap moest hebben plaatsgevonden om tot deze drukte te komen. En al die mensen wriemelden zich op één of andere manier tot hun eindbestemming, zonder enige vorm van sensatie, emotie of liefde. Het maakte mij noch gelukkig, nog ongelukkig. Die apathische houding en gelaatsuitdrukking leerde ik mezelf immers bij door situaties als: check-ins bij vliegtuigen, business meetings, aanschuiven bij toiletten, leven in een stad, vliegtuigcrashes op televisie, gezondheidswaarschuwingen op sigarettenpakjes, groepen voor ‘de oude facebook’ en heb-je-mij-gezien-feestjes. Ik vroeg mij af waar al die mensen ooit andere mensen zouden ontmoeten, en hoe ze zich zouden gaan voortplanten. En waar. En of er van deze gladgestreken gezichten ooit orgasmes zouden kunnen af te lezen zijn. Ik stelde het mij echter niet voor, om een grijns op mijn gezicht te onderdrukken. Op elke hoek van de straat stonden soms tot tien krantenverdelers die alle moeite van de wereld deden om gratis krantjes à la ‘Metro’ over het volk te verdelen. Het deed me denken aan filmfragmenten over het oude Rome, waar zo’n potige kerel het nieuws voor de bevolking als ware hij een radiozender rondschreeuwde. Eenmaal op de metro, sloegen al die mensen, die ooit gekweekt werden, hun krant, geschreven door andere gekweekten, open. En het volk absorbeerde wat de krant hen voorschreef. Ik zag gefronste wenkbrauwen en handen die vuil werden van al dat grijs geschrijf. En daar hielden mijn gedachten dan ook op. Ze werden verhinderd door dat prangende gevoel dat soms mijn hersenen de energie ontneemt; dat dringende gevoel om zo snel mogelijk te gaan urineren.

Prettige

2009-03-23T01:10:00.003+01:00

Een weekend met contrasten. Zo kwam ik eerst terecht op een feest met modellen en miss België. Zeer schoon volk, opgekleed tot en met en met naaldhakjes. Een m'as-tu vu-feestje, zegt het hippe buurmeisje. Een bar waar alles zo duur is, dat de mensen er blijkbaar ongelukkige gezichten van gaan trekken, zei m'n collega. En dus nul komma nul ambiance, en ondergetekende koos er dan ook voor om zijn schup te kuisen. Toen we over de parking richting 'iets anders' gingen, moest ik slalommen tussen de bmw's, mini's en lamborgini's. Voor de mensen die misschien dachten dat het om mijn voertuig ging: jawel - juist geraden. De kleur is nog wel even wennen. Het vervolg van de nacht was een ruig feestje in een huis ergens in Brussel. Alle vloeren waren omgedoopt tot gezellige feestplaatsen waar het volk zwaar uit de bol stond te gaan. Ik koos voor de kelder, waar electro, drum en minimal de ideale basis vormden om alles te geven. En dat gebeurde dan ook op voortreffelijke wijze. En interactiviteit en leuke gesprekjes, echt, omdat het niet anders ging: dansen was daar een wirwar van ongecontroleerde botsbewegingen.

Vandaag ben ik zoals gewoonlijk gaan lopen door Brussel. Deze traditie duurt nu al twee weken en begon met het idee dat ik best de six-pack-alcohol van de weekendnachten rechtstreeks omzet in blinkende six-pack spiermassa. Zo biedt elke weekenddag zijn toegevoegde waarde aan het leven.
Sint-Jan-Molenbeek werd doorlopen en tegelijkertijd geanalyseerd. Het bleek voor mij een heel bruisende gemeente te zijn waar bijna enkel allochtonen in grote getalen gezellig op de straat flaneren. Voetballende jongelui en pratende ouderen, het is feitelijk wel een aangenaam zicht: Brussel leeft. Waar de autochtonen zitten, daar had ik het raden naar. Op het einde van de trip passeerde ik langs de opening van een nieuwe theaterzaal, en daar zaten ze; de 'Dansaertvlamingen' met hun kinderen. Op zich ook wel gezellig natuurlijk, maar toen ik de opgeklede jonge mannekes zag, vond ik toch dat de voorgenoemde allochtoonse kinderen zich veel beter amuseerden daar op de straat.
En nu denk ik: stel dat ik later mijn kinderen naar zo'n theatertoestanden meeneem, en vooral opgefuckt saai opvoed, gaan ze dan later ook in zo'n fancy-kijk-naar-mij feestje gaan, of zou ik ze gewoon gecontroleerd 'dumpen' op straat waar ze de échte hippe wereld leren kennen en later in ruige appartementsfeestjes terechtkomen? Aldus dringt een nieuwe missie zich op: een geschikte kindermaakster zoeken. Zo werkt dat nu eenmaal. Prettige (werk)week aan iedereen.

Gevoel

2009-03-12T20:39:00.002+01:00

Het verschrikkelijke opdringerige parfum van de ronde negerin in de trein dwong mij een gecontroleerde duwbeweging uit te voeren. Haar afgrijselijke kapsel wenste ik zelfs een vogelverschrikker niet toe. Ik haatte haar toen ik haar zag en rook, maar ik haatte haar nog meer toen haar kleurenboetiek langs mijn boek scheerde.
Ze waggelde in de over wissels rijdende treinwagon maar het was me niet duidelijk of de trein de oorzaak was van het waggelen van de vrouw, of andersom. Met een doffe klap viel ze op het perron, en ik gebruikte haar dik gat als tussenstapje. Dat uitstapje Duitsland gaf me toch wel een klein racistisch en agressief gevoel.

post weekend

2009-03-09T00:13:00.002+01:00

Weekend was: K_NAL, museum night fever, verkenningsduurloop door de stad, uitbeeldspel met de buren, zonnetje, wuiven naar onbekenden vanuit de bus, eerste blaadjes aan de bomen gesignaleerd, raamhanggesprek met de buurvrouw, interactie met de Marokkaantjes, waterzooi te 'Aux Armes de Bruxelles', gesprekje met een museummeisje, desinteresse van deze voorgaande, rijst-met-curry en veel regen op't einde.

Tekst

2009-03-05T01:00:00.004+01:00

In mijn droom keek ze ongelaten, toen ik haar aankeek na een lange tijd van afwezigheid. Ik stond voor haar deur en zij stond in de deuropening, leunend tegen het portiek, alsof ze twijfelde om mij binnen te laten. Ze leefde verder, in de stad die Berlijn heette, maar die evengoed Brussel had kunnen zijn. Want elke stad slokt je op, laat je leven, verder gaan. Het maakte nu al niets meer uit, of ik er nu stond of niet. Ik deed het voor mezelf. Ik had brieven geschreven, talrijk, die nu reeds de schuif van mijn nachtkastje naast het bed belemmerden om volledig dicht te raken. Ik schreef in mijn gedachten brieven, en dan op papier, maar ik verstuurde ze nooit. In mijn droom droomde ik dat ik wou dromen, en ik wist dat ook na het wakker worden dat die droom een droom ging blijven. Ik miste haar. We zeiden niets, en staken beiden een sigaret op. En voor even voelde ik mij terug goed bij haar - raakte haar hand aan, keek naar haar ogen, die ooit fonkelden, haar handen, die mij ooit raakten, haar lichaam, dat ooit het mijne omsloot. Een gevoel van plotselinge passie deed me haar missen, en ik keerde mij weg van haar nietszeggende blik. Ik riep een taxi, hoopte dat ze ging nakomen. Toen ik omkeek, was de deur gesloten, en zag ik enkel het rode lichtje van een sigaret door het raam. En ik wist dat het afscheid, dat ik nog steeds verlangde, nooit ging komen, voor mij. "Rij nog even de blok om, terug langs hier", zei ik de oude man, "en daarna naar het station".

Missie geslaagd: foto's van de Eiffeltoren

2009-03-04T00:24:00.003+01:00

Enkele typische wazige toeristenfoto's.

Mini Eiffeltoren - Eiffeltoren (top view) - Eiffeltoren (brug in de weg wegens vergissing: zelfde materiaal)

Eiffeltoren (lonely)

Parijs

2009-03-03T01:27:00.003+01:00

In de stad van de lichtjes dacht ik in alle rust bij mezelf: 'waarom ben ik soms toch zo onrustig'. Is het de liefde, die naarstig om elke hoek zou kunnen loeren? Zijn het de ogen van de liefde die me uit de schaduw van het treuren duwen? Is het mijn drukke agenda, mijn evaluatie op vrijdag, of de lok van het weekend?
Het is de liefde, die me vol maakt. Ze maakt me onrustig en ik kijk onderzoekend naar elke hoek. Ik duw de schaduw van me af, treur niet en laat me vallen, laat me dragen door de wind die door de zonnestralen zweeft. En de wispelturige wind die raast en laat, verankert mijn aura met de bloesem die nu reeds in de lucht hangt. Ik ruik de zon en voel de warme wind, strek de armen uit en word onrustig. Daar komt de lente, daar komt ze. In tweestrijd met de arme winter, die nog trilt van gemis, soms, schuifelt ze onverklaarbaar zacht, dichter en dichter.
Ik hoop het, word onrustig omdat de lente er nog niet is. Ik word rustig, in de stad van de lichtjes. Knip het licht naast mij uit, hopend op licht, rust, de lente, morgen.

Niveau

2009-02-23T21:34:00.004+01:00

Daarnet zat ik in de metro en voor me zat een allochtone jonge vrouw, naast een meisje dat stiekem naar me zat te kijken. Vanonder de sluier van de exotische vrouw weerklonk enthousiaste Arabische muziek. Dat deed me denken aan een oudere vrouw die ik eerder dit jaar tegenkwam, babbelend tegen haar telefoon die onder haar sluier was gebonden. De combinatie van deze allochtoonse vrouwen deed me denken aan een kameraad, die me gisteren een lift aanbood in een strakke wagen. Aldus werd ik geëscorteerd door Brussel naar mijn appartement gebracht. En daar zit ik nu, te denken aan die allochtoonse jonge vrouw met muziekinstallatie onder haar religie. Het leven, maar vooral mijn brein, kan soms ingewikkeld zijn. Het probleem is dat ik daar enkel met erg intelligente mensen over kan babbelen. Dat probleem ondervond ik bijvoorbeeld op Humo's Poppol, alwaar het algemene niveau toch wel érg laag was. Ik besloot dan ook het volgende: mijn volgend lief mag geenszins een fan zijn van Humo's Poppol, maar mag eventueel wél een hoofddoek dragen.

Games

2009-02-17T01:26:00.000+01:00

'U mag alles installeren wat niet illegaal is', zei de IT-man me. Ik twijfelde niet langer en gooide Unreal Tournament 3 op mijn portable. Transport tycoon volgt later. Want werk en ontspanning lopen nu eenmaal hand in hand zoals een beauty en een nerd. Slaapwel!

A fuck

2009-02-16T00:51:00.003+01:00

Once, she read this. Now, I doubt it. I miss her like hell and I hope she knows it. I do my best not to contact her, but one day I will write her. Every day I hope she will write me. Because I loved it when we were writing. In bad English, but I loved it. I miss her like hell, but I'm afraid she doesn't give a fuck.

Een aangename Valentijn?

2009-02-15T11:42:00.003+01:00

Ik word wakker en grijp de laptop die naast het bed staat. Hoewel het vandaag misschien wel even goed weer is als gisteren, neem ik de moeite niet om mijn bed uit te komen en door het tuimelraam te kijken. Want vandaag kan toch nooit tippen aan gisteren, toch? De hoop wordt nu eenmaal altijd iets later wakker dan het realisme.
Gisteren werd ik katergewijs wakker in ditzelfde bed, waar ik nu schrijvende ben, en trok van daaruit naar de buitenzijde om er een sigaretje te gaan roken op een bank aan de Vismarkt in Brussel, niet ver van mijn appartement. Een bank waar de zon uitnodigend op straalde en een koppel van rond de zestig waren mijn metgezellen. We spraken over Brussel, over de zon en over de mensen. Toen ik de dame vroeg wat ik zou moeten doen op een zaterdagnamiddag, stelde ze me voor om een fietstocht te gaan doen. En zo geschiedde; met onderbuur Alexander reed ik langs het kanaal richting Laken, alwaar we na aankomst in dat grootse park besloten neder te zitten, een safje te roken en te praten over het ongemak waarmee mannen geconfronteerd worden wanneer hun vrouwen besluiten om een relatie gedaan te maken.
Alsnog werd het een aangename, zonnige Valentijn.

Liefde

2009-02-07T03:40:00.002+01:00

Het begon te regenen en dat vond ik eigenlijk niet echt ongepast. Regen kan soms nog een regenboog veroorzaken, maar toen besefte ik dat de nacht geen zon verzorgde om het reflectie-truukje op die regendruppels uit te voeren. Ik besefte het misschien niet, maar de zon vertelde het me zelf. En zo stond ik daar weer, op de Münchense vlakte. Het was koud en ik verdiende het niet, want ik was een jonge warme man. Maar de regen druilde en smeekte om gevoeld te worden. Ik was naakt en ik schrok niet meer van het lege gevoel. Het was er alvorens al geweest, en het nam de plaats in die het reeds lange tijd betrokken had. De liefde die me eens zo sterk hield, greep terug naar haar oude stamwortels; een gevoel van kerven in mijn lichaam maakte zich meester, en ik voelde de drang om met een gebroken glas mijn huid te beschrijven met liefdesteksten naar de liefde die ik in ogen had gehad voor een - voor mij - aangenaam lange periode. Ik kon niet wenen noch lachen, maar wist dat de tranen zich opstapelden, en de regen ging komen. Ik treurde zacht, en keek mistroostig naar die nachtelijke regenboog die er nooit of nimmer was.

Evolueren

2009-01-31T14:11:00.002+01:00

25!
Een mooi begin.

Loempia's

2009-01-28T19:09:00.004+01:00

Het heeft geen bijna-vijfentwintig jaren moeten duren voordat ik besefte dat ik geen huismus was. Thuis komen, is mezelf onderdompelen in een langgerekt gevoel van verveling. Aan de telefoon is alles goed. Meer is niet meer nodig. Thuiskomen zoals toen, viel duidelijk niet te extrapoleren naar thuiskomen nu. Thuiskomen toen, dat was goed en lekker eten, dat was 'hoe was het op school'-momenten en huiswerk maken aan de tafel. Dat was vertellen wat ik had bijgeleerd, dat was vertellen over de klasgenootjes. Thuiskomen nu, is huiskomen geworden. 'Hoe was het op school', is niet geworden 'hoe was het op 't werk'. Het bord is gevuld met loemia's en saus, zonder meer. Ze weten niet hoe mijn bureau eruit ziet, laat staat dat ze weten met wat ik bezig ben. Ze weten nét nog in welk land ik zit. Denk ik.
En dat is groot worden. Afstand nemen en vertrekken. Het ruime sop kiezen, alleen wonen. De juiste mensen ontmoeten, businesskaartjes verzamelen. Etc.

IJzig

2009-01-25T20:18:00.000+01:00

En toen begon het te sneeuwen. In het verre München, ergens op een trein, ’s morgens in de vroegte. Vast en zeker was ik één van de eersten die de vlokken voor het eerst zag komen. Het kon me weinig schelen. De sneeuw herinnerde mij aan gisteren, toen ik gans alleen over het oktoberfest-gebied slenterde. Het was koud en grillig weer, een strakke wind sneed door mijn gebarsten lippen. Het waren bijeengeplakte soortgelijke sneeuwvlokken die een ijspiste vormden en me toen deden uitglijden. Het is een vreemde tijd. Alsof ik in een filmscène van ‘eternal sunshine of the spotless mind’ werd gedropt, en alles om me heen één voor één verdwijnt. Ik liep over het grote kale gebied waar eens een groot feest was. Sneeuw is niet altijd een voorspoedig teken.

Work and life

2009-01-19T23:29:00.002+01:00

Vorige week ging ik skiën met gans het bedrijf. Een geste die niet veel werknemers gegeven is. All-in, après-ski inbegrepen. Een privé-skileraar voor drie volle dagen, met als gevolg dat deze dunnerd na drie dagen zelfs zwarte pistes aankon. De tijd dat ik dacht dat enkel racepiloten echte heldhaftige helden waren, is dan ook voorbij sinds ik mezelf ook als heldhaftige skiër beschrijf.

Morgen trek ik naar Düsseldorf voor een meeting, woensdag zit ik reeds in München . Ik ben tegenwoordig een European Intercity Citizen :)

Soms

2009-01-09T18:58:00.000+01:00

Soms ben ik toch zo'n loser. Dan werk ik laat, ook op een vrijdag, en eet daarna alleen een McDonalds of een Quick. Bij voorkeur een McBacon of een Big Bacon. Dan voel ik mij gelukkig. Want alléén fast-food eten, dat is een meeting met jezelf. Dat is mensen observeren en niet weten waar gebleven maar vooral: genieten van het leven.
Ik neem straks de vlieger. De getrainde Strobotlezer leest tussen de regels en weet natuurlijk waar en naar waar het over gaat. Soms ben ik toch zo'n winner hè. Dan ga ik naar een fast-food tent, en grijns eens lekker breed. Want tegen jezelf zeggen dat ze de beste is, dat kan je niet elke keer. Prettig weekend!

2008 & ik

2008-12-31T02:03:00.004+01:00

Vrienden!

2008 was een prachtig jaar. Als ik een wijn was geweest, dan zouden mensen mij twintig jaar later duur betalen. De aroma's, dat was u. Dat was u, dat was de wereld. Dat was het genieten. De tijd is nu gekomen om - ook voor mezelf - even stil te staan bij de gebeurtenissen, de emoties, het sociale en professionele leven. Op smaak gebracht met foto's.

Ik begin mijn overzicht met mijn kot, Lerkeveld. De irritatie van de vliegende lieveheersbeestjes maakte de sfeer er niet minder om. Ik was praeses, ik was trots en gelukkig . We gameden ons te pletter, we hadden vissen op de gang , we lachten en we babbelden. Het was het leukste jaar op kot en een tijd om nooit of te nimmer te vergeten . Prachtig . En ne speciale merci voor mijn partymaatje... Ik mis u en onze zotte avonturen... alsook onze buurvrouwen !

Ik genoot van Leuven , bezocht een optreden van Modeselektor en zweefde op een hypnoseshow . Ik had een zalig lief . Ik mis haar vaak. Ik hield van fietsen maar nog steeds van vliegtuigen, en pakte de vlieger naar Dubai en genoot van Sicilië . Ik trok ook naar Delft .

Ik had discussies met de directie van het kot over onbenullige tekeningen . Na wat kattenkwaad (exclusieve foto ;)) wou 'den directeur' mij van het kot gooien, én van de KUL. Ik stond recht in mijn schoenen en werd onrecht aangedaan. Ik vloekte, stapte naar de huisvestingsdienst en lachte nadien hartelijk. De Lerkeveld-directie zou zich moeten schamen. Erik Vanleeuw, jongen, professioneel en eerlijk was je allerminst. Hij kon mij natuurlijk niets maken. O sarcasme, nadien koos de KUL mijn ontwerp voor het nieuwe logo van de faculteit ingenieurswetenschappen .

Ondertussen werkte ik gedreven aan mijn thesis. Ik werkte hard en lang. Ik werd ondergewaardeerd door mijn begeleider. Het resultaat was prachtig . Vond ik. Een andere prof ook. Had veel te weinig punten gekregen. Ik knikte. Ik was gekrenkt in mijn eer.

Ik studeerde voor de allerlaatste keer voor een examen . 18 jaar schoolgaan werd eíndelijk bekroond. Ik slaagde aan de Katholieke Universiteit van Leuven en kreeg mijn diploma 'burgerlijk ingenieur'. Voor ik uit Leuven vertrok, liet ik samen met Simon en Mattie wat afscheids-certificaten na. De studentjes zijn er nog steeds naar op zoek. 3 bakken staan op het spel.

Het hoogtepunt van 2009 was zonder twijfel de trip rond de Adriatische zee samen met mijn beste vriend Graham . Al liftend trokken we door Europa. München, Lausanne, Milaan, Toscane , Bobbio , Trieste, Ljubljana , Budapest, Zagreb, Zadar , Novalja , Korcula en Dubrovnik werden vakkundig bezocht. We dronken , lachten, reisden. We werden tegengehouden door de polizei . Ik feestte naast de beroemde Sven Väth . We huurden scooters in Toscane , een boot in Kroatië. Later wil ik een boot. En dan wil ik opnieuw het anker uitgooien, in het midden van de zee, tussen de eilandjes door. In het water springen en niet meer op de boot raken. We gingen raften met een rapper. Ik sprong in een wilde koude rivier. We speelden voetbal met klein mannekes . Ik wou kinderen, die dag.

Vooral het Szigetfestival maakte een diepe indruk . Ik had een vreselijk knap vakantielief . Meerdere . Zelfs als het geen vakantie was. Ik was gelukkig maar bleef op zoek naar de ware liefde. Ik had mijn camera 1 minuut niet in de gaten. Mijn camera werd gepikt. Ik vloekte hard. Ik bestelde een nieuwer model van mijn camera. Ik was blij met de aankoop.

Ik verloor mijn bomma, mammie . Ik had prachtige momenten met haar gehad. Gelachen. Gerookt. Kaart gespeeld. Zoveel... Ik denk vaak aan haar, ik mis haar.

Ik solliciteerde en vond mijn droomjob: verkeersconsulent bij TRITEL. Ik heb toffe collega's, en werk in het mooiste gebouw van Brussel, Tour&Taxis . Ik vond een prachtig appartement pal in het centrum van de interessantste stad van België met alweer twee übertoffe superbuurwijven (ik quote henzelf). Ik won een fatte SE W380i GSM. Ik deed businesstrips naar Londen , Kopenhagen en München.

Ik ontmoette de man achter Belux en blokland. Ik stond te shaken op zijn podium op Laundry day . We werden maatjes. 'Belux' aka Bart kwam draaien op onze housewarmingparty . Die was áf. Evenals het feest van David Guetta. Ik kwam mijn droomvrouw tegen in München. Ik maakte een afspraak met mijn droomvrouw. Ik ben verdacht gelukkig.

Welkom, 2009. Vaarwel, 2008. Jij en jullie allen, jullie waren mij een genoegen. See you in 2009??

Join the facebook group!

"Love don't let me go"

2008-12-29T03:54:00.004+01:00

Alhier een compilatie van de hipste momenten van 'David Guetta in concert', zaterdagnacht te Tour&Taxis, Brussel.
Een zalig moment om nooit te vergeten, toen Peter en ikzelf luid 'party, party, party!' begonnen te scanderen, toen opeens gans de zaal mee begon te brullen. Enjoy like I did:

Vreest niet

2008-12-27T01:57:00.003+01:00

Ik ben een beetje in de war. Een beetje veel. En dat voelt zo goed, dat het mij een beetje droevig maakt. Een gevoel dat zich al zo lang niet meer liet gelden, komt nu opeens weer tevoorschijn. En de jonge man wordt bij de haren gegrepen door het leven. Dat doet hem er aan denken dat hij vandaag vergeten is zijn weelderige haren wat bij te knippen. Wat zal onze jonge superheld nu weer moeten verzinnen om zijn leven op de juiste pootjes terecht te krijgen? Zal hij de liefde van zijn leven terugzien? Maakt hij de juiste keuze of kiest hij zoals alle moderne mannen voor het laatste hulpmiddel der mannelijkheid: terrorisme? Rolt hij nog een safke, of stopt hij met roken in 2009? Zal hij zijn gitaarlessen vervolgen, of smijt hij het plectrum in de ring? Waar we nu al zeker van kunnen zijn, is dat de held zich zal moeten bezinnen in de woestijn, alwaar hij 40 dagen lang zijn koptelefoon met MNML-muziek zal laten schallen. Volgelingen, ondertussen moet gij wachten op den berg tot hij wederkeert. Vrouwvolk, vreest niet. Ondertussen moogt ge u ook zonder mij voortplanten.

Vrouwen die geen schoeisel met hakjes dragen

2008-12-22T00:54:00.003+01:00

Vrouwen die geen schoeisel met hakjes dragen, verdienen maar weinig respect - en dat is maar goed ook. Tot die conclusie kwam ik na 6 dagen München. Een vreemde conclusie, maar evenzeer een vreemd avontuur. Ik besloot op rij 13 plaats te nemen in het vliegtuig. Daarna ontmoette ik een zakenman in de trein van München vlieghaven naar München kerststad. Ik kwam in mijn hotel aan, en kreeg kamer.. 113! Ware het daarbij niet gebleven, tijdens mijn eerste glühwein kwam ik die zakenman weer tegen! De rest is geschiedenis; we gingen op restaurant en we dronken samen enkele pintjes. De meetings daarop waren voortreffelijk, alsook het weerzien met de plaatselijke kameraad en Tiefschwarz op zaterdag. De dag daarvoor vond u mij trouwens uitgebreid shoppend in München-centrum. Daar kocht ik mij een overvloed kledij. En dat met een kerstmarkt, Glühwein en kerstvlokjes als decor... Zalig!

Prettige kerstdagen iedereen!

Kick!

2008-12-15T00:45:00.003+01:00

Het was een vrolijk weekend - ik hoop dat u er hetzelfde van vond. Ondertussen naderen we het hippe jaar 2009, maar eerst knijp ik er nog een weekje München vanaf. En daarvoor kruip ik nog eens mijn droombak in, want slapen, dat kan deugd doen.

Bier

2008-11-28T20:25:00.002+01:00

Hierbij schaar ik mij volledig achter de mening van LVB.

Businessmannen

2008-11-27T00:32:00.002+01:00

’s Morgens ruikt het vliegtuig naar businessmannen. Mannen die, tussen hun Starbuckskoffie en het boarden in, even een detour maken langs de tax-free shops om zich te bepuffen van een duur parfum. Hiermee pogen ze dan jonge hostesjes of businessvrouwen te imponeren. Dergelijke ontmoetingen gebeuren dan vaak spontaan in het vliegtuig (“Excuse me, may I sit here next to you? > Oh, sure, you smell great sugar!”), of in de Hiltonlounge (“I like your parfum businessman. >Thanks! I guess we have the same room?”) Ik kwam evenwel weinig dergelijke businessmannen tegen, waardoor ik na een tijdje begon te vermoeden dat ik de enige geparfumeerde businessman was. Het was evenwel een aangename ervaring, dat dagje Kopenhagen. Volgende keer ga ik vastberaden op zoek naar frisgeparfumeerde jonge businessvrouwen.
(foto: Copenhagen Airport)

Greep

2008-11-23T19:48:00.003+01:00

Terwijl u allen massaal sneeuwmannen maakt en de greep op het leven verliest, besloot ik vandaag uit te slapen tot iets na vier. Weekenden zijn zoveel veiliger als je gewoon in bed blijft liggen.
Ik klik wat rond, en om het uur sta ik eens recht om wat op te ruimen. Het luie leven van een werkmens, ergens wel te benijden. Anderzijds geeft 'werken' soms spanningen op persoonlijk gebied. Mijn slogan "Ge werkt om te leven, maar ge leeft niet om te werken" wordt af en toe in alle richtingen tegen de muur gekletterd. Overuren, ja, ze bestaan. Maar werken geeft een soort van bevestiging - 'ik werk dus ik ben'. Of: 'ik werk dus ik heb invloed'. Of: 'ik werk dus ik verdien'. Vooral dat laatste is een plezierig randfenomeen. Maaltijdcheques, ken je dat al? Dat zijn zo van die valse briefjes van 5 euro, waar een plezante '6 euro' heeft opgeprint, en waar ik er elke werkdag eentje van meekrijg. Kan ik dan uitgeven aan fastfood en alcohol, en dat op kosten van de firma. Het aangename van dit alles is dat er een houdbaarheidsdatum aan is verbonden, dus verplicht mc-donalds eten is in mijn leven dan ook al lang meer geen taboe. En zo houd ik de greep op het leven.

Statement

2008-11-12T21:35:00.003+01:00

Het leven kan mooi zijn maar dat wist u al wel langer. Zaterdag besloot ik mijn nerd-kant nog eens boven te halen en trok ik met dikke brilglazen naar Next2008, een beurs voor gamefreaks. 14 euro's, daar mochten zij serieus wat games voor laten proeven. De beurs zelf was niet erg hip, daar ga ik weinig woorden aan vuilmaken. Kleine standjes, een schim in vergelijking met de Mediaplanet van vroeger, waar je nog gratis Aikinoodles kreeg en cola à volonté. Veel Wii's, een handvol babes, playstations... dat was het zowat. Soit. Reeds teveel woorden.

Er was daar echter iets wat mij meer interesseerde - naast de 'babe' van TomTom: een standje van een niet nader genoemde gsm-operator, dat sier maakte met een box waarin een GSM lag te blinken. Wie de code van het driecijferige slot kon raden, kreeg de GSM. Ik ondernam een poging, schreef een gok op het papier, probeerde mijn opgeschreven code en... verloor. Helaas geen GSM.
Maar dat is natuurlijk zonder mij gerekend. Ondertussen had ik tijdens die 10 seconden 'mijn code proberen' wat zitten foefelen zoals een echte volleerde ex-Leuvenstudent. Zo vond ik ondertussen een code die mij meer aansprak. Een kwartier later stuurde ik een maat voor die code en... ook hij verloor. Vol adrenaline besloot ik het er toch maar op te wagen. Ik stapte op de doos af, schreef mijn tweede 'poging' op en... verloor. De man wist mij te vertellen dat de code niet juist was. Dat betwijfelde ik echter. Ik nam het slot, draaide mijn code in en... won. Die vuile hufter van M*b*st*r wou mij gewoon een loer draaien door een andere code te proberen! En zo won ik dus een al te coole Sony Ericsson W380i. Zo'n klapper die ik nog steeds niet kan openen met één hand, maar die wel muziek kan herkennen (titel& uitvoerder, handig++) en die ik nu als modem gebruik om, via mijn computer, op internet te surfen. Tegen 27kb/sec, dat is toch al wel netjes.

Aldus heb ik alweer een nieuw bewijs geleverd van hogervernoemd statement: 'het leven kan mooi zijn'.

House warming party

2008-11-04T19:36:00.005+01:00

Rook. Twee draaitafels. Mengpaneel. Schuimwijn. Martini. Twee helicopters. Laserbeams. Blacklights. IJsjes. Belux. Gehörschade Kollektiv. Boskabout. Dansen. 700W rookmachine. Versterker. Stella. Twee 300W boksen. Jupiler. Dans. Chips. Plezier. Crashen.

De house warming party was áf! Merci aan alle aanwezigen voor het té zotte feestje.

De markt

2008-10-28T19:47:00.004+01:00

Ik stel mij soms de vraag waarom vrouwen eigenlijk komen werken. Begrijp me niet verkeerd, dat is niet seksistisch bedoeld. Alhoewel. Ik doel eigenlijk op het feit dat vrouwen de dag van vandaag uiterst opgekleed naar hun werk komen getrippeld. Sinds ik in Brussel werk, heb ik een breed zicht gekregen op deze markt. Dagelijks passeren er mij honderden juffrouwkes, met minirokken en botten. Hoe slechter het op de beurs gaat, hoe korter de rokken blijken te worden - in tegenstelling tot een artikel dat ik onlangs las (*) - volgens mij gewoon om zich ervan te verzekeren dat ze hun job kunnen behouden. Enerzijds is dat een fijne vaststelling, anderzijds eigenlijk ook. Maar toch, als vent kunt ge u met zo'n griet naast u toch nauwelijks concentreren? De vraag is gewoon of die meisjes eigenlijk komen om te werken, of gewoon om mij een plezier te doen, ofwel om mij te versieren. Andere mogelijkheden lijken niet direct geloofwaardig.

(*) "The Hemline Indicator (also known as the "bull markets and bare knees" indicator) looks to the length of women's dresses and skirts to determine market sentiment. The shorter the skirts -- or the higher the hemline -- the better the market. Long skirts and dresses bring bearish times. The hemline indicator has been historically accurate since the late 19th century, when long skirts and bearish markets were the norm. Then, during the roaring '20s, the stock market soared while women's knees were bare. Women's fashion in October 1987 shifted from the once-popular miniskirt to longer ones. And notably, the market then crashed. " bron

Bottenboutiques

2008-10-20T01:35:00.003+02:00

Het was een toffe werkweek en mijn kapsel staat mij. Dat waren twee mooie redenen om vrijdagnacht te downtown-Brussel een metrostation in te duikelen en daar ter plaatse een electrofeestje te genieten. De beats vlogen mij om de oren, de booze ook.
Zaterdag werd dus een rustige avond, volledig toegewijd aan het appartement. Mijn kamer hangt steeds voller en voller - 'Dimistyle', zoals sommigen onder u wel zullen kunnen inbeelden. Posters, prullaria aan het plafond, een zalig coole relax, een bureau, een paar sfeerlampjes, een grote boekenkast, een nog grotere kleerkast, een klein zwart-wit TV'ke, een grote spiegel,... wonderwaarlijk, de combinatie straalt gezelligheid uit...
Gisteren, zondag, heb ik mij heel de dag beziggehouden met Brussel te doorgronden. Met een plattegrond in de hand, en de zaligste Bruxelles-mon-amour mp3-gids in mijn oren (aanrader!!!), stapte ik samen met Didier de stad door. De kleinste vintagewinkels, de hipste couturiers en de leukse cafétjes staan nu ergens in mijn wazige-imaginaire kaart van brussel ingeprent. En ik heb natuurlijk speciaal gelet op winkels met hippe botjes. Kwestie van mijn toekomstige vrouw alvast te kunnen meetrekken naar allerhande bottenboutiques :)
Dag weekend, u was me een genoegen!

'Coiffeur Ali'

2008-10-14T20:07:00.003+02:00

Na een vruchtbare dag op het werk, trok ik welgezwind naar Brussel-centrum om mijn haar eens een verdiende beurt te geven. Zoals steeds probeer ik ook hier te experimenteren, en vandaag zocht ik dan ook een allochtone mannelijke kapper. Mijn keuze viel op 'Coifféur Ali', een vriendelijke man, maar vooral goedkoop.
Totaal overdressed voor de buurt, schuifelde ik met trillende benen edoch zelfverzekerd naar binnen. "Monsieur, bonjour", zei de plaatselijke Mohammed, wijzend naar een zwart-leren stoel aan de spiegel aan het raam. Naast mij was Mohammed 2 een andere klant aan het bedienen.
Ik nam het fotoboek in mijn handen en bladerde eens vluchtig, om mijn gloednieuwe coiffeur te tonen wat ik zou willen: mijn toffe, hippe, weelderige haar had eigenlijk gewoon een uitdunbeurt nodig. "Ne tinqui pas, messieu. Comme la photo!".
En zo begon de vriendelijke man mij te knippen. Zonder bril zie ik natuurlijk nauwelijks weinig, maar de zwarte flitsen en het gereutel op de achtergrond, deden mij sterk vermoeden dat er een tondeuze zwaar aan het gaan was. De grond werd steeds donkerder en donkerder, en ik voelde de tocht vanwege de deur stillaan mijn haarwortels beflirten. Ik bleef sterk, en sloot mijn ogen.
Toen ik mijn ogen opendeed, stond aan de andere kant van het raam Mohammed 3. Toen ik mijn bril opzette, bleek dat raam de spiegel te zijn. Oeps.

Vivre à Bruxelles

2008-10-08T17:58:00.003+02:00

Het ligt me hier wel, dat Brusselse. Ons appartement is stilaan op orde aan het raken en tegenwoordig kan je al van de voordeur naar de keuken lopen zonder over een kast, een verfpot en een stofzuiger te lopen/vallen.

Dit weekend ben ik er op mezelve uitgetrokken, richting Heizel, alwaar een groots acidfeestje mij door de nacht sleepte. Finaal vertoefde ik in de Fuse, een plaats waar mensen met muzieksmaak elkaar treffen.

Op het werk is het eveneens plezierig vertoeven. De collega's spreken voornamelijk Frans, maar bezitten vaak wel 'n portie humor. En het werk zelf, is - uiteraard - zeer boeiend. Voor de geïnteresseerden, ik sta werk mee met een Europees project (Easyway&Centrico). Op die manier kom ik in contact met internationale specialisten en managers op verkeerskundig gebied. Steering Committee, Coordination Team, Belgische Coordinatie, Expertgroep, ik ben overal. Plezantemente+++

Voila, nu ga ik 'ns brood halen. Tijdens mijn dagelijkse kris-kras toer door Brussel vergeet ik dat dus elke keer opnieuw. Maar erg vinden doe ik dat allerminst, als ik maar in Brussel kan zijn!

Relaas (1)

2008-10-01T07:07:00.001+02:00

Stortregen! Dat was niet afgesproken. 't Wordt zwemmen naar het werk.

Twee kilometers

2008-09-30T22:19:00.002+02:00

Terwijl links van mij de Dexiatoren rood kleurt, lig ik in m'n hoevewitte slaapkamer te tokkelen. De meubels moeten nog naar het appartement verhuisd worden, en bijgevolg lig ik dus op een matras aan een desktop die sierlijk op de grond is geplaatst. Gezellig, dat is het zeker.
Vandaag trok ik erop uit, met als belangrijkste doel 'n paraplu vinden. Een mooi excuus om de onderbuurvrouw uit te nodigen voor een wandeling, wat resulteerde in een aangename namiddag, edoch bedolven onder vele regendruppels.
Morgen begint het leven. Mijn carrière. Mijn einde-vrijheid. Dat het maar goed regent, wanneer ik daarbinnen zit. Als ik wandel naar m'n bureau, mag het anderzijds wel zonneschijnen dat het een lieve lust is, want het wordt de volle twee kilometers afstappen!
Probleem nummer één is natuurlijk tijdig wakker worden. Probleem twee tot en met honderd, zien we morgen wel. Op gevoel denk ik wel de weg te kunnen vinden. Morgen het relaas van een mijlpaal in de strobotgeschiedenis!

Raadsel

2008-09-29T00:52:00.001+02:00

Het is blinkend schoon hoevewit, het is bijna af, het gaat mega gezellig worden en het ligt ideaal. RARA wat is het?

Brussel,

2008-09-27T03:12:00.002+02:00

Hoe voel ik mij in Brussel, Dimitri. In den Mirano was het wel hip. Een draaiend podium en decadent volk, helaas weinig stijlvolle rokken. Ik voelde mij goed, maar tegelijk ook weer ver. Ik dacht aan the planet. En hoe Brussel Brussel was, en ik mijzelf. En hoe ik in dat plaatje ging passen. Hoe het werk mij ging vervormen, en hoe de muziek mij ging leiden. Ik voelde mij Brussel. Komt ge eens naar Brussel?

Apparrangeren

2008-09-25T15:49:00.003+02:00

Bij het huren van een appartementje komt nogal wat kijken. Elektriciteit-, gas- en internetleveranciers zoeken, verven, proper maken, verhuizen,... Ik ben dezer dagen dus druk bezig. Tegelijk moet ik nog een computerscherm zien te vinden, ga ik deze avond Vive la Fete eens bekijken en sta ik zaterdag in de Mirano te shaken!
Links trouwens het gebouw "Tour&Taxis" waar ik zal werken :)
Als iemand een aanhangwagen, een vrachtwagen of een C130 ter beschikking heeft, contacteer mij zo spoedig mogelijk en verdien alzo een uitnodiging voor de housewarmingparty!