33er

Het moest er eens van komen: een ontmoeting met een 33er. Neen, geen wandelende pint van 33cl, en neen, geen schoon geval van 33. Een 33er is iets bijzonders.

Als werkman ben ik helaas verplicht mij te onderwerpen aan een stramien dat al eens zingend 9-to-5 wordt genoemd. Bij mij is dat eerder 9.30-to-6.30, maar dat terzijde. Om optimaal gebruik te maken van het concept tijd, tracht ik mij dan ook zo snel mogelijk te verplaatsen. Dat doe ik door steevast dagelijks gebruik te maken van de talrijke stadsfietsen die in Brussel voorhanden - zeg maar, voorvoeten - zijn. Het concept is eenvoudig: men neme een fiets aan een fietsstation, kieze een fietsnummer en rijde naar het gewenste eindstation. Aldaar aangekomen kiest men een paaltje en bevestigt zijn fiets. Een eenvoudige oefening die ook nog eens gezond is als men fijnzinnig rond de fijne roetpartikels heen rijdt.

En zo kwam ik dus een 33er tegen. Ik voelde 'm aankomen: een man rijdt naar zo'n station en parkeert resoluut op plaats 3. Een gesprek dringt zich op. En jawel, mijn gevoel is raak: de man prefereert steeds de derde plaats. Ik ook!, zeg ik. Het gesprek schiet naar een hoogtepunt. De man probeert, net als mij, steeds de fiets te nemen vanaf plaats 3 en vervolgens te fietsen naar een andere plaats 3. Een lotgenoot! Je moet weten dat zo'n 33er mijn dag écht goed maakt. Een halve 33er is ook al goed, maar een échte 33er... da's al wat zeldzamer. We lachen; drieëndertigers kom je niet elke dag tegen. We schudden elkaar de hand en stappen elk weer onze eigen richting uit.

dM3

Kinderen in Brussel

Ik observeer. De Aziatische vrouw aan metrostation Beurs moet dringend moederlessen krijgen. Ze beweegt haar babywagen zo snel heen en weer dat de kleine aziaat-primaat waarschijnlijk spoedig een volgende kots-ervaring zal meemaken. Ik neem wat afstand uit veiligheidsoverwegingen. Het concept 'in slaap wiegelen' faalt hier faliekant. Dat maakt de kleine bewust mee. Elke keer het wieltje omslaat, schopt het geelwijf nog eens tegen de buggy. Het kleintje wordt er niet meer slaperig van. Dat kind krijgt later vast en zeker groeistoornissen, en niet alleen omdat het Aziatisch is. Ik kan la mama beter doorverwijzen naar de coole papa die ik heb leren kennen op de nationale feestdag. Die dude zei tegen z'n kleine patat dat hij gerust die meneer naast hem een beetje mocht wegduwen - tegen mij "omdat die andere kerel toch echt geen respect kon tonen". Gelijk had ie! Die zwarte met z'n tent-suit kon evengoed ergens anders camping spelen en het zicht van de kleine bemoeilijken. Vorig weekend kwam ik toevallig nog een collega tegen die op zijn klein nichtje aan het passen was. Een hip kind! Zo hebben we het meisje een paar keer in de lucht gekatapulteerd. We speelden ook verstoppertje en ik verschuilde mij achter een standbeeld om met haar te praten. Hipheid alom dus!
Tot zover: kids in Brussel. Misschien moet ik er zelf maar eens wat maken.

De winkelairco's

De toeters schallen in het warme Brussel; we profiteren hier van iedere overwinning. Deze keer is het de tijd aan de Hollanders. De oranje vuvuzela's worden hier en daar vervangen door enthousiast getoeter van wagens die uitpuilen van feestvreugde. Langs de kant liggen al een paar rode koppen uitgeteld te knikkebollen - ze missen het wilde samba-feestje op Sint-Géry. Aan de Brazilianen merk ik totaal geen ontgoocheling. Dat de Hollanders victorie hebben behaald, kan moeilijk ontweken worden. Een veertiger op de fiets wordt door twee oranjedames gestopt en zijn wangen worden vrijwillig in Nederlandse driekleur geverfd. De lippenstiftkus achteraf zal thuis moeilijk uit te leggen zijn aan vrouwlief. Ik geef m'n ogen de kost - de stad heeft veel te bieden dezer dagen. Hoewel ik me verkoel achter zwartgetinte zonnebrilglazen dreigt er toch een laagje vocht op m'n voorhoofd. Het laagje wordt steeds net op tijd weggedampt door een verkwikkend briesje. Het is warm. Iets verder beëindigt de meute de tweede dag van de solden - op straat staan al de dozen karton als laatste getuigen van de leeggezogen winkels. Het is dé moment om een verkoopster aan de winkelhaak te slaan. Ik heb m'n koopjes alvast de eerste dag afgehandeld. De straat snakt naar verkoeling. Ik ook, en koop me een krat fruitsap en een zak appelsienen. De winkelairco's blazen hun laatste hitte op de klinkers buiten, die hun laatste deel van de massa te verwerken krijgen. Ik trek m'n das wat losser - ik kom net samen met Graham terug van een gesprek bij Unizo - we bereiden ons in alle hitte voor op the next big step in het avontuur der leven. Dat belooft.

1000

De duizendste post op deze site*. Duizend keer heb ik hier geschreven, meer dan honderdduizend keer werd 'strobot' gelezen. Inhoud of weinig inhoud, dat maakte niet altijd even veel uit. Van de grootste zever uit de mond van een overtoerse tienter, tot schrijfsels over het werkleven en de grootstad Brussel. Het ritme van bloggen van weleer is helaas sterk verminderd; vaak bemerk ik een beetje roest in het schrijfbrein van ondergetekende. Maar strobot blijft strobot. Bedankt aan alle lezers (zonder jullie lezen en reacties waren we hier nooit geraakt), de Facebook fangroep, bedankt aan Mario, de sponsor van de server. Bedankt!

Dimitri
* 1000 sinds het 'officieel' tellen, het zijn er eigenlijk nog een stuk meer

Raid

Terwijl Kim Jong-Il op dit moment misschien wel de voetballertjes van zijn équipe aan het martelen is, vertoeven wij rustig in onze draaiende bureaustoel. Twee weken terug besliste een individu om mij uit te nodigen voor 'n grootse sport-raid in Zuid-Frankrijk; het resultaat was dat ik vorige week vijf dagen lang kon genieten van zon, wilde golven en grootse gebergtes nabij Moliets, een idyllisch kustdorpje. Tour-caravan gewijs stond ik samen met een paar teamgenoten in voor het logistieke gebeuren van een erg sportieve ploeg. Het resultaat mocht er zijn: een ultra-toptijd bijeengewerkt door de sportievelingen en een trofee in de handen gedrukt door niemand minder dan Gérard Mestrallet, dé grote man van GDF-Suez. De 10k Classic ga ik wel bewust aan m'n neus laten voorbijgaan, de sukkel met de onderste beenspieren is iets te groot om verdere risico's te nemen. Ondertussen ook weinig kunnen trainen om echt veel beter te doen dan vorig jaar (42''). Anderzijds stond ik twee maanden geleden wel erg strak.. jammer!

20k

Daar liep ik opeens de twintig kilometer van Brussel. Nou ja, opeens... Na een paar maanden van toevallige trainingen, zo heel af en toe maar toch genoeg. Heerlijk fris weer, een vage wind over mijn pre-zomerse huid. Ik liep weg van alles en nog wat. Knal erdoor, niemand voor mij. Denkend aan niets, behalve aan dat ene doel. Die finish en de bijhorende eindtijd van 1u37 mochten er wezen. De top 5000 van de 30000 werd met gemak gehaald. Een tevreden Dimitri, met wat pijn aan de voet en aan de achillespezen, maar met een 'medaille' meer. Driekleurig lintje inclusief.

Ma'smachine

De zon scheen hard van 't weekend. Ze trok de mensen bij de haren en sleurde ze op terrassen, de dijk van Knokke, de Zinnekesparades en het dak van Parking 58. Die laaste belag ik met de dierbare buurvrouw, een frisse gazelle waarmee je mag gezien worden op een pluizig dekentje. De zon dacht er het hare van en dook de kartelige gebouwenhorizon onder. Ik zwaaide nog even tussen de mistigheid, tevergeefs. De smog bood enige troost quand-même.
Ondertussen besluit ik het kot hier wat op te rommelen; de vele buitenlandse avonturen, waarvan hier nog geen melding gemaakt, laten hun lidtekens na; deze plaats werd niet beleefd maar geleefd. Dit jaar leefde het spelen al zich al af in Brussel, Polen, Londen, Parijs, Berlijn en München. Terwijl troepte zich al de reistroep van voorgenoemde avonturen zich hier samen in willekeurige hoeken van het appartement... Morgen mag Godin Mama de was doen, een gegeven dat mij enigszins Mama doet eren. Ik geef het toe, ik maak stevig gebruik van een Ma'smachine.
Genoeg genoten van de zondag. Nu bedje in en dromen van al het vervlogen heerlijks.

De sirenes die leven indiqueren

Ik begrijp het dat jullie daar blijven, zo ver in Vlaanderenland. Ver van alle lawaai, sirenes, files, clochards met hun pisparfum, rommel en werkfiles van emotielozen. Tussen uw bomen en groen en het kalme gemeenteleven. Maar ik ben blij dat ik er ben, hier, in het lawaai waar ik de stilte vind, nabij de sirenes die leven indiqueren, nabij de files waar ik langsheen kan slalommen, langs de clochards die misschien wel stinken maar de straat doen kleuren en mij doen nadenken en bij de rommel waar ik soms over kijk of er niets mee te gritsen valt.
Ik blijf het verdomd irritant vinden hoe die emotielozen 'vanuit het verre' hier stromen en zoals ik - tot voor kort - niet weten wat hier allemaal te genieten valt. De groene wandeling, de parken, de kerken, de mensen en de rust als ge 't maar weet te vinden. Goed gekozen heb ik zeker, bewust dat niet, maar gerust nu zeker. De stad is de zoektocht, dolen moet ge hier. Dat de tijd hier sneller tikt, moet ik erbij nemen. Groeten van hier, aan Vlaanderenland. Altijd welkom.

Van alle kanten

Dit weekend nam ik het er van. Ik greep de tijd bij zijn grijs wordende haren en liet mijzelf uit in Watermaal-Bosvoorde, een gemeente van het Brusselse. Kunt ge geloven dat den deze, een jaar geleden nog wild en onstuimig, dit weekend bijna genoegen nam met het feit dat hij in een park kon zitten en een namiddagje van het zonneke mocht genieten?! Ik zou mezelf bijna gek verklaren, of toch tenminste ouder...

Zondag nam ik de Villo-vélo en trapte mezelf omhoog in Elsene. Oh ja, ondertussen pikte ik nog een concertje mee in de AB. Aldus genoot ik van een streeploze blauwe hemel, die voor sommigen wat roet in het eten heeft gegooid. Maar wat kon mij dat nu schelen. De eenvoud sierde dit weekend. Het leek er zelfs op dat het vakantie was in eigen land, al die mensen (waar zaten ze van de winter?) kwamen opeens van alle kanten tevoorschijn. Pleinen zaten vol, parken werden bewandeld.

Na twee jaar Brussel heb ik toch nog het gevoel dat ik er nog veel te weing van ken. Ik blijf maar ontdekken, in alle windrichtingen. En voordat ik hier ooit zou vertrekken, moet ik het gewoon doorgrond hebben, zo werkt dat nu eenmaal.

Weerloze schapen

Daar bleef hij even steken, de digitale schrijfpen. Toen ik vorige week toch de pen weer opnam voor een review voor Damusic, was de stap naar de blog alweer een bitje kleiner. Maar wat een werkleven met een mens kan doen... Behoedt u, gij jeugdige!
Gelukkig is het in mijn geval niet zo dat er niets geschreven wordt omdat het leven geen bergen en dalen tegenkomt. Zo kwam ik onlangs nog in Ierland, waarbij mijn charmant gezelschap en ik menig groen heuveltje aandeden met een gehuurde Hyundai. We genoten van de heerlijkheid der zee in het Zuiden van Ierland, aan Old Head Of Kinsale, en jaagden achter weerloze schapen in de sappige heuvellandschappen. De gezellige bed&breakfasts die we aandeden waren zeker wel om naar huis te schrijven, maar dat laatste hebben we uiteindelijk toch maar niet gedaan. Een week later vertoefde ik in Londen, en genoot ik van een echt verlengd toeristenweekend.
Morgen werken, maar dra nog meer schrijfsels. De pen werd weer opgenomen! Behoedt u!