dM3's blog

Wereldreis

De kogel is door de kerk, binnen twee weken vertrek ik op een onbezonnen wereldreis. Voorbereid met de juiste vaccins en een volle rugzak, vlieg ik op 27 oktober richting Managua. Graham zal eveneens meereizen. Je kan het avontuur volgen via http://dg.strobot.com.

Auf wiederschnitzel!

De hoekman

Eindelijk zouden we eens opgewacht worden op een luchthaven door zo'n mannetje met een bordje. Edoch, die oelewapper kwam natuurlijk te laat, zodat wij eerder naar hem zochten dan andersom. Niet getreurd, want het mannetje leende ons een auto uit, en dat bleek het startschot van een prachtige reis doorheen het rustieke Hongarije.
Het was genieten van de stilte en het niets. Rustgevend ook, zoals in de termen ergens in het verre noorden van Hongarije - of de kleine bergtrein die we in de verkeerde richting namen.
Dit begin was het tegenovergestelde van het vervolg enkele dagen later, toen we genoten van de drank en de muziek op het Sziget Festival in Boedapest. Het voelde na die vierde keer een beetje als thuiskomen, daar waar het communisme nog voelbaar is in de schaduw van haar bombastische gebouwen. De stad flirtte met me, wilde me bij haar houden. Maar zo ook Brussel, de stad waar ik daarnet nog scharrelde langsheen de kraampjes op de rommelmarkt van Sint Gillis. Waar een familie dikkerds kinderkleren verkocht van een tijd toen ze merkelijk magerder moesten zijn geweest. Ernaast vier Marokkanen, die hun oude nintendocassetjes aan de man trachtten te schreeuwen. Smoothie om af te sluiten.

Twee uur later zit ik op het Bloemenhofplein bij de fontein met Don Corleone. Ik groet de hoekman, ik denk dat hij Jef noemt. Hij is een oude knar die vastgegroeid zit in zijn kostuum vol medailles en de venstertredes voor zijn huis. Zijn handen zijn vies, zoals altijd, maar ik schud hem de hand met plezier.Ik zie hem zowat altijd en overal, als ware hij een engel die over mij zou waken. Daarom maak ik vaak een praatje met deze wijze. Daarbij waarschuwt hij zoals elke keer voor crapuul en dieven. Als ik hem moet geloven, wordt hij elke dag overvallen. Wanneer de valavond aanbreekt, keer ik huiswaarts, een portie oudemannenklap wijzer.

Chez les Carolos

Dit weekend besloot ik erop uit te trekken richting Zuiderburen. Thomas, een wel-geëduceerde Waalse vriend die ik voor het eerst onmoette op de trein naar Leuven, nodigde mij uit om onder zijn hoede de woesternij van Charleroi te bezichtigen. Hoewel het miezerige vooravondbriesje niet veel goeds voorspelde, bleek het de voorbode van een gezellige avond in een van de buitenwijken van de Carolos. De sfeer op het Matnoir-festival steeg ten top en de muziek van Les fils de l’autre trok me bij mijn eerste grijze haren. Rond mij huppelde een flamboyant gezelschap van Walen die allen olijk meezongen. Ik werd voorgesteld aan tientallen vrienden, waardoor ik vermoedde dat ik toch op een of andere manier een soort van unicum was.

Daags nadien werd ik door de gastheer uitgenodigd voor een toer rond Charleroi. Het was geweldig in die zin dat het rustig was, en natuurlijk. Zo groen, zo fris, en toch zonnig. Grootse huizen met enorme tuinen en blauwe zwembaden, fijne persoonlijkheden en witte wijn. Zoals het zou moeten zijn; abdijen, ruïnes, fijn onthaald, en lokale mensen werden me voorgesteld, tot de politieman van Charleroi, die toegaf dat hij bij vrienden al eens de passagiers liet blazen, toe.

Veel gelach, vriendschap, en water: aan de plaatselijke sluis gekomen, besloot ik het heft in eigen handen te nemen en de sluis aan de Abdij van Aulne met blote handen open te draaien. De economie draaide de met bloemen versierde voorbijvarende woonboot vast en zeker even beter dankzij mijn symbolische gebaar. Na een korte screening door één korte vraag; ‘NVA of geen NVA?’ werd ik joviaal onthaald door de familie en zowaar getrakteerd op een frisse Kriek.

Charleroi was top en het proefde naar meer.

Don Corleone

Het was een weekend vol verwarring en heerlijkheid; aldus een typisch weekend in het leven der genietende Brusselaars. Terwijl de zon de laatste open plekken tussen de wolken opzocht, dwaalde ik rond tussen de gays, lesbiennes en andere heteroverdwaalden. Ik liet me leiden door muziek, een dame en een fles schuimwijn. Ik lachte me vervolgens breuk bij de lokale pizzaman, enkel in staat om 'een pizza met champignons' te bestellen. De enkele euro's die we te kort schoten, werden met een wimpelend gebaar uit de rekening geschrapt. Twee dagen later vertelde de oude man mij dat ik hem had gepresenteerd als de Don Corleone uit de buurt. "Si tu as des problèmes, tu viens chez moi. Je me souviens ce que tu m'as raconté, copain", schouderklopte hij me. Een week later, op een zonnige zaterdagnamiddag, speelden we een partij schaak. Ik verloor met glans, maar de band met Don Corleone kan nooit meer stuk.

Woltrui-knapen

Het is geen uitzondering dat ik bij het huiswaarts keren doorheen de grote ruiten der walvis, een café op het vale verlengde van de Dansaert, woltrui-knapen langsheen de vroege drinkers in de Walvis zie rennen. Duidelijk ingeduffeld door klassiek-dure kleren, maar de mantel der liefde is niet direct te bespeuren. Terwijl mama – van papa is al lang geen spoor meer – geriefelijk met de tafelbuurvrouw aan het keuvelen is of op de mac aan het sociaal wezen is, trekt de jongen aardig zijn plan in de veel te krappe ruimte waar hij eigenlijk niet hoeft te zijn. In deze flits die niet langer duurt dan de vijf seconden die ik nodig heb om de hoek om te draaien, bedenk ik dat terwijl ik me op die leeftijd te goed deed aan lego technics, deze jongeheer op diezelfde guitige leeftijd vast de hele cafékaart vanbuiten kent. Ieder zijn prioriteiten, denk ik dan maar. Mijn gedachten dwalen af naar de immense Lego-stad die ik toentertijd op poten had gezet. Een paar stappen verder kom ik langs een callcentrum, zo lijkt het. Hier heerst een geval van weemoed dat wij ons niet voor mogelijk achten. De gevormde rijen dijen uit tot op de straatrand en het theehuis een paar meter verder. Het geroezemoes en de muziek van het Vlaamse café en het volk van achter de ruiten, als waren het bijna etalagepoppen of prostituees met deftige kleren en wollen sjaals, contrasteert sterk met het halvelings en haastig op straat geïnstalleerd theehuis verderop. Van burenruzie is geen sprake, daarvoor maken ze beiden iets te veel lawaai. Ik laat het hele circus aan me voorbijgaan en bestel op de volgende hoek een stevige Dürüm, frites à part, mèt crudités.

Café

Het gedruis om me heen
drukt
mijn gedachten weg van hier
naar plaatsen waar ik
tabula rasa
mag zijn.
De constante roes duwt de moraal
beneden de grens van gelukkigheid.
Soms kan een eenzaam moment
best wel heerlijk
proeven.
Schiet nu niet met scherp
maar pleister de wonde
met de zalf der liefde
En doe het snel
want ik vervaag
eenzaam
maar met smaak.

Open brief aan de politiek.

Beste politieker,

Ik draai al 27 jaar relatief stilzwijgend mee in ons land. Ik studeerde, ik werk, ik betaal belastingen, ik ga stemmen. Daarna verwacht ik een soort feedback, laten we het voor de gemakkelijkheid ‘beleid’ noemen, dat problemen oplost en ervoor zorgt dat het geheel wat beter draait. Na de verkiezingen vorig jaar slaagde u er nog steeds niet in om een regering te vormen. En op het terrein merk ik dat er helaas weinig actie is om er tot eentje te komen. Ik betaal echter nog steeds met plezier mijn belastingen, dus nu sta ik hier dan even aan de virtuele klaagmuur, want ik heb er eigenlijk recht op. Want u werkt voor mij, aangezien ik u betaal.

Niemand lijkt te beseffen dat jullie getreuzel ons land en haar bewoners schade toebrengt. Dat is eveneens de boodschap van de mensen op de Shame betoging, dat is de boodschap van de mensen die virtueel kamperen op Camping 16.

Als jullie er niet uitraken over de manier hoe mijn belastingsgeld zal moeten verdeeld worden, wel, verdeel het dan zoals het was, vorm een regering en doe het met de middelen die ik u geef.

Ik heb niet gevraagd voor een staatshervorming. Die hele problematiek is mijn inziens een probleem dat vergelijkbaar is met een nieuwe vuurtoren in een vissersdorp. De vissers zouden er alle baat bij hebben om een dergelijke vuurtoren te krijgen. De vissers willen echter niet alleen voor de kosten opdraaien, want dat zou hen iets te duur uitvallen. Daarom beslist de raad van het vissersdorp om met zijn allen, ook de niet-vissers, te investeren in deze toren. De schippers kunnen nu langer uitvaren, kunnen meer vis vangen en het dorp profiteert ten volle mee: er is meer handel, meer voedsel en er gebeuren minderen ongevallen met de schepen. Wat je samen doet, doe je beter. Dat was ook de conclusie van de documentaire ‘Plan B’. Dat is eigenlijk de conclusie van mensen met verstand van zaken.

Ik stel voor om er een soort groepswerkje te maken, dat we voor de gemakkelijkheid werknaam ‘België’ geven. Daarbij komen we tot de oplossing om zoveel mogelijk samen te doen, in plaats van alles nog meer onder te verdelen. U vormt een regering, schuift de staatshervorming aan de kant en u concentreert zich ten volle op de taak waarvoor ik u betaal, met name een beleid van een prachtig land met ontelbare troeven. Ik stel voor dat we even stoppen met alles te verknippen. Dat we de bureaus naast elkaar schuiven en andersmans taal leren. Want wie verdeelt, heerst, maar beheerst niet meer.

Veel succes,
Mijn beste groeten,

Dimitri

Visjes

Tegenwoordig ben ik nogal fan van virtuele vissen. Zo bekijk ik die bokaalbeesten graag op de telefoon en heb ik onlangs nog een retro-aquarium als screensaver op mijn thuiscomputer geïnstalleerd. Vrienden kijken altijd raar op als ik hen vertel dat ik een vis heb bijgekocht op mijn telefoon. Nou ja, ik kijk daar graag naar. Eens voor het slapengaan, om 's avonds even kalm te worden. De telefoon ernaast en ne keer tegen het raampje tokken voor wat interactie. Om daarna eens te filosoferen hoe zalig dat wel niet zou zijn, een geheugen van slechts vier seconden. Om dan even later te beseffen dat 't mijne niet zoveel beter is - al hoop ik dat het meer is dan het interne geheugen van de telefoon zelf. Vroeger was zo'n visbelevenis nog allemaal écht, en toen stonk dat, ging dat dood, moest ge dat water nog vervangen ook.
Het doet me terug denken aan vroeger, toen ik bijvoorbeeld als eens een goudvisje won, na een loopwedstrijd bijvoorbeeld. Dan was dat nogal een miserie, met een plastieken zakje en al. En oh nee, we hebben geen viseten. Of ook: oei, de vis zit precies niet meer in de aquarium. Ik vermoedde soms ook dat mijn moeder de goudvis soms verschijfde in zalmmootjes. En de vis van de zus die dan de mijne opat (of andersom, soms moeilijk te bepalen). Idem met kikkervisjes. Kikkers die de visjes opaten, maar veelal (en veeleer) andersom. Nog moeilijker te bepalen wiens visjes andermans visjes opaten. Drama ten jaren negentienhonderd negentig. Leve nu, leve 2011!

2010, a GOODYEAR

Laatstleden kocht ik mezelf een aardig nieuw kerstcadeautje. Zo'n telefoon waar de telefoonfunctie niet direct te vinden is, met veel toeters en bellen in de vorm van twee camera's, een kompas, gps en een haarscherp scherm met veel vingerafdrukken. Het technologische hoogtepunt van een jaar dat gerust de stempel GOODYEAR mag dragen, met expedities links en rechts.

Het jaar begon mooi, met een prachtig nieuwjaarsfeest in Berlijn. Ik bezocht verschillende steden: een weekje Londen, een verlengd weekend Ierland, een bezoek aan de vrienden in 's-Hertogensch en citytrips naar Milaan en Parijs. Maar ook iets verder: de twee weken Polen - met kampeerwagen zeker niet te vergeten. Hoogtepunt was letterlijk een nachtelijke klimpartij op de bunker van 'Adi' Hitler. De mid(werk)week Lissabon was ook niet mis. Maar crème de la crème was zonder twijfel, voor de derde keer op rij, het Sziget festival in Boedapest met el Stiño. De camera overleefde het helaas niet, ik net wel.

Tijdens de weekends hielden we het sportief, met bijvoorbeeld een paintbal namiddag, het Sunparks weekend, uitstap naar Spa Francorchamps, of gingen we skiën in de Ardennen en in Peer. Af en toe werd het een feestweekend: Ockxfest, Fuse on the Beach, Couleur Café,... Het feestelijk weerzien met München was ook niet mis. Of de feestjes op het appartement: de Blacklight night en Global Warming. Gelukkig mag er met het werk ook wat gesport worden; opeens waren we scout in Zuid-Frankrijk. De eigen fysiek werd wat bijgeschaafd door eindeloze loopsessies en gesquash. Met een mooie 1:37 op de 20km van Brussel als sportief hoogtepunt. Jammer genoeg kon ik niet achter de dieven lopen die ons appartement bezochten.

Dankzij verschillende gigs met Gehörschade Kollektiv stond ik te draaien op verschillende feestjes (Albatros, Lady Vodka party, sinterklaasfeest Girls Geek Dinner als zwarte piet). Op een feestje in Antwerpen kreeg ik een kopstoot te verwerken. Gelukkig niet enkel kommer en (neus)kwel, we kwamen opeens ook terecht in Salamanca voor een heus trouwfeest. Het Kollektiv kreeg dus ook de kans om Madrid te bezoeken. En tussen al dat ge-heen-en-weer door richtte ik samen met Herr Spinks ook nog Shadapp op.

Dang, het was een goed jaar!

GOODYEAR is not only a tire & rubber brand, it also summarizes the entire 2010 thanks to you!

Naargelang

Het is geen evidentie om elke dag het warme nest te verlaten om daarna holderdebolder naar het werk te gaan. Bij momenten ligt de motivatie nog diepgeworteld in dromenland terwijl de wekker even verderop al luidkeels aan het kraaien is. Maar het moet, toch, niet zoals in Leuven; daar kon je al eens blijven liggen, naargelang. En zo gaat dat gevecht 's morgens 5 dagen op 7.
In het weekend is het echter grote vakantie. Menig werkman draait de knop dan om, draait het vat open en de feestmuziek aan. Het weekend is een wekelijkse vakantie waar naar uitgekeken mag worden. Het ideale moment om bij te slapen en de stad wat te verkennen, verder dan dat de wijk lang is. Een van de weinige momenten dat je nog een winkel kan vinden die open is, het moment om proviand in te slaan of een of ander iets te gaan bekijken - het hoeven niet altijd serie'tjes te zijn. Op die zonnige buitenmomenten gaan de werklozen werken. In feite gaan ze simpelweg winkelen bij de mensen die op dat moment van het vrije leven genieten na een vermoeidende werkweek. Ook al is de deur op slot, ze zijn toch zo gastvrij om zichzelf even binnen te laten. Ook op ons appartement kwamen deze schimmen uitgebreid winkelen.
Aan deze bezoekers de volgende boodschap: kunnen jullie volgende keer ook even betalen bij het passeren langs de voordeur? Alvast bedankt.

U zou mij kunnen beschrijven als een 27-jarige waterman die uitermate van het leven geniet. Mijn studie was verkeerskunde, mijn hobby is mijn leven en ik placeer graag al eens een dansje. Ik maakte de tijd nog mee van de diskettes en ik blogde al van 'toen de schermen nog dik waren'. Wat ik schrijf flirt met fictie maar wat ik voel, beschrijf ik.
Door mijn reis door het leven hier sporadisch neer te pennen, deel ik mijn avonturen en mening met een klein stukje wereld.
Vlieg met mij mee, we gaan heen, nooit terug.

"Remember that happiness is a way of travel - not a destination."
(Roy M. Goodman)

"Ik kijk naar mensen, want ik hou van mensen."
(Prof. dr. Carlo Vandecasteele)

"Het leven is niet gemakkelijk en dat maakt het net zo boeiend om het te beleven."

"De file, dat bent ú!"

twitter.com/dimitristrobbe

brussel, chocolade, architectuur, tete a tete, aandacht, kriek, kaarsen, munchen, leuven, rode wijn, all your base are belong to us, verkeerskunde, gamen/ownen, technologie, dwarrelende sneeuw, belgie, natuur, mobiel internet, dansen, liggen, fotografie, steden, mensen observeren, zintuigen, frans, muziek, natuur, jupiler, tessenderlo, lopen, vrolijkaards, fidget, electro, minimal, actie!, mijn pc , babbelen, multimedia, 1337, formule 1 en michael schumacher, webdesign, poezie, nasi goreng, aliens, spaans, pianomuziek, snoepjes, trendwatching, winter, TRITEL, vakantie, evenementen, berlijn, warme chocomelk, budapest, vintage en tweedehands, uitdagingen, facebook, macht, projectoren, sfeerverlichting, zurich, warmte, martini, squash, blacklight, zetelchillen, internet, gadgets, lichtshows en lasers, typetjes neerzetten, bloggen, discussies, vip, stroboscopen, lerkeveld, actualiteit en nieuws, dj-en, botjes(kijken), de nacht, het universum, onweer, de mensen, hipsters, suikertaart, lampjes, een sms of mail krijgen, de combinatie blauw-groen, door sproeiers lopen, lausanne, sziget-festival, shadapp, schrijven

mei 2004
juni 2004
juli 2004
augustus 2004
september 2004
oktober 2004
november 2004
december 2004
januari 2005
februari 2005
maart 2005
april 2005
mei 2005
juni 2005
juli 2005
augustus 2005
september 2005
oktober 2005
november 2005
december 2005
januari 2006
februari 2006
maart 2006
april 2006
mei 2006
juni 2006
juli 2006
augustus 2006
september 2006
oktober 2006
november 2006
december 2006
januari 2007
februari 2007
maart 2007
april 2007
mei 2007
juni 2007
juli 2007
augustus 2007
september 2007
oktober 2007
november 2007
december 2007
januari 2008
februari 2008
maart 2008
april 2008
mei 2008
juni 2008
juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
december 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009
augustus 2009
september 2009
oktober 2009
november 2009
december 2009
januari 2010
februari 2010
maart 2010
april 2010
mei 2010
juni 2010
juli 2010
augustus 2010
oktober 2010
december 2010
januari 2011
februari 2011
maart 2011
mei 2011
juni 2011
september 2011
oktober 2011

een verzameling van 'straffe' posts